Elhamdülillah nasip oldu, bu hafta da yeni bir kitapla huzurlarınızdayız: “Said Nursî ve M. Kemal…”

Gazetemiz başyazarı ve genel yayın müdürü Kâzım Güleçyüz’ün kaleme aldığı ve geçtiğimiz aylarda “Yeni Asya”da yayınlanan bir dizi yazı daha nihayet kitaplaştı. İddiamız o ki, daha gazetemizde neşri sürerken kitaplaşması talepleri gelen eser, gerek fizikî gerekse muhtevî yönleriyle siz okuyucularımızı pek tatmin edecek gibi.

Gelelim eserin belirgin özelliklerine…
10,5x17,5 cm ebatlı ve 140 sayfalı eserin kapak yazısı da şöyle:
“Bediüzzaman Said Nursî, Cumhuriyet Türkiye’sinde toplumun inanç ve fikir dünyasında son derece etkili olmuş bir iman, tefekkür ve mücadele adamı. M. Kemal ise, Cumhuriyet devrinin ilk cumhurbaşkanı, inkılâpların mimarı ve Said Nursî’nin inançlarına tamamen zıt bir dünya görüşünün temsilcisi, tatbikatçısı./Bediüzzaman’ın M. Kemal hakkındaki düşünceleri nelerdi, onun fikriyat ve icraatı için neler söyledi, neler yazdı? M. Kemal ve takipçileri ona, hizmetine ve talebelerine karşı nasıl bir tavır takındılar? Günümüzdeki durum ne?..”

Önce kısa bir alıntı: “‘Kâmil insan’ yolunda öncelikli görevimiz, maddî-manevî açılardan sağlıklı bir hayat sürmektir. ‘Sağlıklı hayat’ta cinselliğin eğrisi doğrusu önem kazanıyor. Ve bunun için de ‘bilgilenmek’ gerek. Ortalık sağlıksız, hattâ zararlı bilgi kaynaklarıyla dolu. ‘Cinsellik’ gibi hayatın önemli bir yönünü doğru kaynaklardan öğrenmek şart. Sağlıklı ve doğru cinselliği öğrenmek için bu tür kaynaklar önemli.”

Siz aziz okuyucularımızın da takdir ve tasvip edeceğiniz, yukarıdaki bilgiler, yeni bir eserimizin “Takdim” yazısından.

Evet, Yeni Asya Neşriyat olarak bu hafta “farklı” bir kitap çalışmasıyla karşınızdayız: “Evliliğin Gizli Bahçesi…”

Siz bir kitabı dokuz ayda üç defa okudunuz mu hiç?

Abdurrahman Ağabeyin (Üstadın yeğeni) yazdığı Üstadın küçük tarihçesini, Eşref Edip’in yazdığı tarihçe takip eder. Daha sonra Üstad kendisi talebelerine Tarihçe-i Hayat’ı yazdırır.

Bu ve buna benzer eserlerin ortak hedefi Risâle-i Nur’u ve Üstadı tanıtmak, nazarları Nurlara çevirmekti muhakkak. Bu gelenek 1970’li yıllarda da devam eder. Yetmez; bu eserlerin bazılarının televizyonlarda reklâmı yapılır. Bu yıllardan itibaren yayınlanan eserlerden çok istifade ettik ve inanıyoruz ki bir çok insanın da Risâle-i Nur’u tanıması bu yayınların vesilesiyle olmuştur. 1970’li yıllara kadar yayınlanan bu tür eserler ehil kimseler tarafından inceleniyor, varsa yanlışlıklar veya eksiklikler gideriliyordu. Ancak bu tür eserlerin çok fazla artması ve artık kontrolün neredeyse imkânsız hâle gelmesi ile birlikte iyi veya kötü niyetle bazı yanlış bilgiler, hurafevârî hadiseler, Risâle-i Nur’un ruhuna uygun olmayan fikirler bu yayınlara karışıyor veya karıştırılıyor. Bu sebeple istifade edeceğimiz kitapları araştırıp ona göre okumamız gerekmektedir.

“BAHAR dalı, sümbül, gelincik, menekşe, çiğdem, nergis, zambak, leylak, açelya, şebboy, nur-u saadet… Veya güzelliği, zarafeti, asaleti, ihlâsı, samimiyeti, sadakati, cesareti, metaneti, feragati, fedakârlığı, kahramanlığı ve benzeri hasletleri, Allah rızası için her hâl ü kârda yaşayıp taşıyan insanları neye benzetmek isterseniz onunla ifade edebileceğiniz bir kitap.” Girişte yer alan İslâm Yaşar imzalı takdim yazısında kitap ve ele aldığı kahramanlar böyle tasvir ediliyor ve ekleniyor: “Felâket ve helâket asrını saadet asrı haline getiren Risâle-i Nur hizmetinin geçmişinden binlerce, geleceğinden milyonlarca Nur Talebesi hanımı temsil eden otuz üç isim var bu eserde.”

Kadını anlatırken kullanılacak, akla gelecek ilk kelime ve en belirgin özellik ‘şefkat’ olsa gerek. Bu kitapta Yasemin Güleçyüz, Üstad Bediüzzaman Hazretlerinin de ‘Şefkat Kahramanları’ diye nitelendirdiği nurlu hanımların hayatında bu hizmetin ne şekilde yer aldığı ve dâvâ uğruna bir kadının nelerden vazgeçebileceğini anlatarak, okuyucuyu şefkatin zirvesine ulaşmış hanımlarla buluşturuyor.

Şiirlerle Bediüzzaman ve talebelerinin serencamı

Üstad Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri’nin hayatını büyük ölçüde kronolojik olarak mevzu alan, ayrıca saff-ı evvel bazı Nur Talebelerini “anlatan” orijinal ve de enteresan bir şiir çalışması.

Eser, “Nurs’tan Doğan Güneş,” “Cizre’de Nur,” “Bediüzzaman’ın Şark Destanı,” “İstanbul Şafağı,” “Ankara’da Hazan,” “Nurlu Başlangıç: Burdur,” “Barla: Kış İçinde Bahar,” “Isparta: Gül ve Nur Diyarı,” “Eskişehir: Nur Zindana Sığmaz,” “Kastamonu: Yine Sürgün Yine Öz Vatan,” “Denizli: Medrese-i Yusufiye,” “Emirdağ,” “Afyon” ve “Urfa’da Vuslat” başlıklı bölümlerden meydana geliyor.

Görüldüğü üzere, bölümleme kronolojik bir sıra takip ediyor. Her ne kadar bazı şiirlerde “içinde yer aldığı bölüme uygun” bir kronoloji gözetilmese de, umumî mânâda eserin kronolojik olduğu söylenebilir.

“Takdim”de de denildiği gibi, bugüne kadar “Üstad’ın hayatını anlatan kitaplarda düz yazı yönteminin dışına çıkılamadı.” (s. 10) “Takdim”de bununla ilgili olarak şunlar belirtiliyor:

Risâle-i Nur prensipleri çerçevesinde açılımlar

Dünyaya ve ahirete yönelik çeşitli mevzuların “Risâle-i Nur’un bakış açısıyla” değerlendirildiği, Üstad Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri’nin “Nur mesleği”nin gündeme getirildiği bir eser.

Üç bölümden meydana gelen eserde, birinci bölümde “içtimâî-siyasî,” ikinci bölümde “şahsî-kemâlât,” üçüncü bölümde de “meslek ve meşrep” konuları işleniyor.

“Takdim”de ifade edildiği üzere, “kitapta yer alan konular, Kur’ân ve Hadis ölçekleriyle incelenerek okuyuculara takdim edil[miş];” keza “asrımızın Kur’ân tefsiri Risâle-i Nur Külliyatı’nın ilkeleriyle yapılan açılımlar da satırlara eklenince, okumak biraz daha kolaylaş[mış].” (s. 7)

Çocuk terbiyesinde maneviyâtın ehemmiyetini mevzu alan ve bu mevzuyu Üstad Bediüzzaman Said Nursî’nin fikirleri istikametinde yorumlayan bir inceleme.

“Mütevazi” diyebileceğimiz eser, topu topu üç bölümden meydana geliyor:

1- Çocuğun Gelişim Dönemleri,
2- Risâle-i Nur’un Eğitime Yaklaşımı,
3- Çocuğa Verilecek Dinî Eğitim…

Evet, “Takdim”de denildiği gibi, “bilhassa günümüzde ihmale uğramış bir yönü vardır ki çocuğun, bizce hem dünyasını hem de ahiretini ilgilendiren bu yönü önem bakımından ilk sırada yer almaktadır ve çocuğun manevî tarafıdır.” (s. 7)

Peki ne yapacağız?

“Hakikî demokrasi” İslâm’da mevcuttur

Yanlış zanların aksine, “demokrasi”nin en saf ve problemsiz hâliyle İslâm’ın özünde var olduğunu gösteren, çok değerli iki akademik makalenin yer aldığı bir derleme.

Öncelikle, bir parantez açarak, incelemeye aldığımız eserin, çok başarılı olacağını umduğumuz bir serinin habercisi olduğunu belirtelim! İşbu eserle başlangıcı yapılan seri, “Cep Kitaplığı” adını taşıyor. Bununla ilgili olarak “Takdim”de verilen bilgiler şöyle:

“Yeni Asya geleneğinin daha önce ürettiği ‘İlim-Teknik’ ve ‘İlahiyat’ [keza ‘Gençlik’] serilerinin yaptığı büyük hizmetlerden sitayişle bahsedilir. Biz de elinizdeki eserle başlayan ‘Cep Kitaplığı’ serisiyle, aynı çizgiyi takip etmeyi amaçladık.

Yarınımızın büyüklerinin “Hoca Dede”si Üstad Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri’ni “çocuklara tanıtmak ve sevdirmek” gayesiyle hazırlanan bir biyografi.

İlk olarak Şubat 2002’de piyasaya çıkmış olan kitap, 29 kısa yazıdan müteşekkil.

Yazıların kısalığı elbette çocukların hassas psikolojik yapısının nazara alınmasından kaynaklanıyor. Bilindiği gibi, çabuk sıkılan ve dikkatini uzun müddet bir konuya teksif edemeyen çocuklar için hazırlanan kitaplarda “kısa yazı” metodu tatbik edilmekte. Hâliyle, işbu eserin hacmi de küçük tutulmuş…

Üslup da çocukların anlayacağı tarzda basit ve sade: Günümüz Türkçe’siyle kısa cümle ve paragraflar…

Muhtevaya gelince, şunlar söylenebilir:

“Şen” bir Nur sevdalısından “doğru şiir” örneği!

Hak (cc), Peygamber (asm) ve Üstad (ra) âşığı bir şairin kaleminden, nuranî hislerin satırlara döküldüğü bir şiir buketi.

Eser, “Tevhid,” “Nübüvvet,” “Üstad ve Risâle-i Nur,” “Barla,” “Kahramanlık” ve “Muhtelif” başlıklı altı bölümden meydana geliyor. Bölüm isimleri değişik olsa da, şiirlerin tamamı, “hayatını Risâle-i Nur hizmetleriyle şekillendir[en] ve [bunu] hayatının en mühim vazifesi bil[en]” (s. 4) bir şaire yakışacak ölçüde “Risâle perspektifiyle” kaleme alınmış.

Selahattin Yaşar’ın takdim ettiği eserde şair, kendi deyişiyle, “tevhid, nübüvvet, Üstad Bediüzzaman, [onun] talebeleri ve kaldığı mekânlarla ilgili [olarak] his âlemi[n]de canlanan duygularını satırlara dök[müş].” (s. 5)
Kitabın çıkış noktası, yani “doğru şiir”in ehemmiyeti, “Ön Söz”de şöyle nazara veriliyor: