İçimizdek hayvanî hisleri de kurban edelim

altKurban, sevgiliye yakın olmaktır.

Yaklaşmak için de aradaki engelleri kaldırmak, bir takım kayıtlardan kurtulmak gerekir. Bu ise, fedakârlık ister, bir sevgili için çok sevgililerden vazgeçmeyi gerektirir. Dünya adına, nefis ve heves adına sevilen ve değer verilen ne varsa, hepsini getirip, “Ey en sevgili, ben senin için bunların tümünü terk ediyorum, yeter ki sen beni terk etme” diyebilmektir.

Kurban sevgiliye yakınlaşmak ve kavuşmak için var gücü ile koşmaktır. Koşarken kendisine engel olan, ne kadar ağırlık varsa, onlardan kurtulmaya çalışmaktır. İnsanı oyalayacak, dikkatini dağıtacak, nazarını meşgul edecek ne varsa onlardan yüz çevirmektir.

Dünya ve içindekiler insana hoş gelir. Sahip olduğu maldan, servetten ve şöhretten vazgeçmek insana zor gelir. Onun için mal, canın yongası olarak görülmektedir. Kurban ise, bu yongalardan bazılarını Allah için kesebilmek, onlardan ayrı kalmayı kabul edebilmektir. Bunu yapabilenler, maldan da candan da çok daha kıymetli ve sevgili olan Cemal-i Zülcelâle yaklaşacaklar, O’nun rızasını ve sevgisini kazanacaklardır.

Kurban sadece bir hayvanın kanını akıtıp etini dağıtmaktan ibaret değildir. Zaten O Sevgili’nin de buna ihtiyacı yoktur. “Onların ne etleri Allah’a ulaşır ne de kanları. Lâkin O’na ulaşan yalnızca sizin takvanızdır.”1

Kurbanlık hayvanın gönünü kesip kanını akıtan bıçak, aynı zamanda içimizde yerleşmiş kötü huylarımızı kesip atmalıdır. Dünyaya ait hırs ve heveslerimizi, başka insanlara beslediğimiz kin, adavetimizi ve bilumum menfî duygularımızı da bıçak altına yatırmalıyız.

Bu bayram kurban bayramı. Yani yakınlaşma, kaynaşma, bütünleşme bayramı. Hali vakti yerinde olan her Müslüman bu bayramda bir kurban keserek Rabbine yakınlaşma yollarını açmaya çalışacaktır.

Peki bir küçük veya büyükbaş hayvan alacak imkânı olmayanlar kurban kesmeyecekler mi?

Kesecekler elbette. Herkesin kesebileceği, Allah rızası için feda edebileceği bir kurbanlığı mutlaka vardır. Yeter ki buna kıymayı ve boğazlamayı göze alsın.

Meselâ kimin içinde bir enaniyet duygusu, bir husumet kırıntısı, bir parça da olsa kendini beğenmişlik, gurur, kibir gibi menfî duygular yoktur ki? Öyleyse biz de elimize ihlâs bıçağını alalım, önce içimizdeki enaniyeti bir güzel boğazlayalım. Sonra husumeti, hırçınlığı, asabiyeti ve adaveti kesip atalım, yerine adaleti ikame edelim. Dostlukları perdeleyen, muhabbete gölge olan, barış ve kardeşliğin önünü kapatan ne kadar yabani duygu ve düşünce varsa, hepsini Allah rızası için kurban edelim.

Şimdi tam da kurban olma vaktidir. Kurbanlıklarımızı kestik, hayvanlarımızı Hüda yolunda feda ettik. Ama içimizdeki yabanî ve hayvanî hisleri de kurban edelim ki, insanî ve melekî meziyetlerimiz ortaya çıksın. Sonra da birbirimizin meziyetleri ile iftihar edelim.

Herkesin kurban bayramını tebrik ediyor, akıtılan kanların ve feda edilen canların, Rabbimize yakınlaşamaya vesile olmasını diliyorum.

Dipnotlar:
1- Hac Suresi 37

image_pdf
Abdil Yıldırım

Okur-Yazar (Hem okur, hem yazar, şiir yazar, makale yazar, anı yazar, roman yazar…)

BENZER KONUDA MAKALELER:

İlk yorumu siz yazın

Makale hakkında düşüncelerinizi paylaşın:

E-Posta adresiniz kesinlikle gizli kalacaktır.


*