Verilen bir nimete karşı, nimeti verene saygı ve minnet duygusu ile yapılan teşekküre şükür denir. Şükür cümlesi ’’ş-k-r” kökünden gelmektedir. Kur’ân-ı Kerim’de bu kökten gelen yetmişe yakın kelime bulunmaktadır. Hamd kelimesi “medih ve övme” anlamında olup şükürden daha kapsamlıdır. Şu hadis-i şerif de bunu ifade etmektedir: ’’Allah’a hamd etmeyen O’na şükretmemiş olur.”
(İbn-i Kesir, Tefsir, 1: 22)

Üç çeşit şükür vardır. Birincisi: Dil ile şükür. Bu, âyet-i kerimede şöyle ifade edilir: ’’Rabbinin nimeti gelince, onu minnetle an ve anlat’’ (Duha Sûresi, 11) Yani Allah’ın verdiği nimeti ondan bilerek anlatmak şükrün birinci çeşididir.

-Zemin yüzünde çiçek açan genç Saidlerin mektubudur-

Aziz, sıddık, sarsılmaz, çekilmez, yorulmaz kardeşlerimiz,
Nurun fütuhatı bizleri sürura sevk etmeye devam ederken, Nurları tanımadan geçen günlerimizi kayıp ve karanlıklı yıllar olarak nitelendirmekteyiz. Biz gayet aciz, fakir ve miskin olduğumuz halde, tam ihtiyacımızın ziyadeleştiği vakitte Cenâb-ı Mevlâ bizleri büyük bir nimete gark etmiştir. Bu nimet Risâle-i Nur’dur. Nurlar âleme gelmiştir ki, âlemin yüzü nur ile gülsün. Ve bizim yüzümüz de nur ile gülmüştür. Gençlik darbesini bizler de yemekteyken, nefisle mücadelede galip olmak mümkün görünmüyordu. Gençliğimiz değersiz bir meta gibi bir köşeye atılmaktayken, bizi kurtaran Nurlar olmuştur.

Mevlüt Saygı’nın hatıraları

Hayat hızla akıp gidiyor.
Her insanın ayrı bir hayat hikâyesi var.
Adeta insanlar kadar hayat halleri yaşanıyor.
Ve her insan, âlemi kendi penceresinden seyrediyor.
Dünyasından bıkmış, dünya zinetinden iğrenmiş, âlemin fena ve zevalinden bunalmış nice hayatlar yaşandı.
Ve hâlâ yaşanıyor.
Bazen dünyaya sığmayan insanlar…
“Bir of çeksem karşı dağlar yıkılır” diyen insanlar…
Bu anlamda her Nur Talebesinin bir dönüşü vardır hayatlarında…
Tıpkı Asr-ı Saadet sahabileri gibi.

İnsan bahsi Risâle-i Nur’da içimi en çok titreten yerlerden birisi.

Çünkü insan her zaman çok farklı değerlendirilen ve dünyada yaratılmışların her zaman en üstünde tutulan bir varlık. Bunu Üstad işlerken adeta insanın ince bir kılıç üzerinde yürüdüğünden bahseder. Çünkü bir hareketimizle en üst makama çıkarken, bir hareketimizle de en aşağı-–hayvanlardan bile—dereceye düşebiliriz. Bu benim aklıma sırat köprüsünü getirir. Zira yürüyemeyenler cehennem ateşine düşerken, yürüyebilenlere cennet kapısı ardına kadar aralanacak.

Üniversitenin konferans salonu yavaş yavaş dolmaya başlamıştı. Çoğunlukla “katılmazsak hoca yok yazar” korkusuyla gelen gençler, salondaki yerlerine oturuyorlardı.

Konferansı sunacak öğretim görevlileri, aralarında başka üniversiteden gelen hocalar da olmak üzere onlar da yerlerini almışlardı. Konferansın konusu; “Toplumda adaletsiz gelir dağılımı, fakirlik, sosyal adaletsizlik ve eğitim sorunlarının giderilmesi” gibi konulardı.

Uzun uzadıya çalışmalarını anlatıyorlar, sayısal veriler sunuyorlar, kimi hocalar kendi siyasî fikirleriyle bir şeyler anlatıyorlar, uzun raporlar okuyorlar, yaptıkları tezleri saatlerce sunmaya çalışıyorlardı.

Son haftalarda gündeme gelen Risâle-i Nur Külliyatı’ndan Lem’alar adlı eserin sadeleştirilmesi üzerine yoğun bir tartışma başlamış durumda.

Meseleye Risâle-i Nur’a sadâkatla hizmet eden saff-ı evvel ağabeyler ve mesâisini Risâle-i Nur’a teksîf etmiş bulunan yazarlar bigâne kalmadılar ve çeşitli vesîlelerle düşüncelerini kamuoyuna deklare ettiler. İyi de ettiler. Acaba Risâle-i Nûr üzerine niçin bu kadar hassasız ve titriyoruz? Çünkü ”Talebeliğin hassası ve şartı şudur ki: Sözleri kendi malı ve te’lîfi gibi hissedip sahip çıksın."1 Öyleyse elbette ki hassas olacağız ve üzerine titreyeceğiz.

Cennetin tarifi zor...

İnsan dünyada en mükemmel manada bin yıl yaşasa, cennetin bir saatine karşılık gelmiyor.
Ve Cennette bin yıl yaşasa, Cenâb-ı Hakk’ı görmenin bir saatine mukabil gelemiyor.
İşte Cennet böyle bir mekân.
Bizler ise dünyanın kıytırık lezzetleri için neleri feda edebiliyoruz?
Nereden çıktı bu konu?
Bursa’da kadim dostumuz Mevlüt Saygı, dostlarını dershaneye bu isim ile dâvet ediyor.
“Bu akşam Cennet bahçesine gidiyoruz”
Bu kelime bende bir çok çağrışım yaptı.
Dersler bu açıdan önemli.
O dersleri dinleyenler sadece insanlar değil.

Risale-i Nur’un sadeleşmesi gerektiğini ifade edenlerin dayanaklarını üç noktada toplamak mümkündür.

1- Edebî ve tarihî bir metin olan Risâle-i Nur günümüzde yaşayan dile yabancı olduğundan anlaşılması zor bir metindir. Sadeleştirilmelidir.
2-Risâle-i Nur’un geniş halk kitleleri tarafından anlaşılabilmesi için, sade Türkçe ile yeniden ele alınması gerekir.
3-Risâle-i Nur imanî meseleleri nazara verdiğinden, en azından didaktik mülâhazalar yönünden sadeleştirilmesi gerekir.

“Bu topraklardan yetişmiş 35 yasında genç bir âlimin 100 sene önce sam camiine giderek 100 âlimin ve 10 bin insanın huzurunda bir hutbe irad etmesi baslı basına büyük bir hadisedir. Bugünün genç âlimlerine çok büyük bir örnektir. Asıl büyüklük ise aradan 100 sene geçtikten sonra dahi bu hutbenin her bir satırının, her bir kelimesinin ehemmiyetinden hiçbir şey kaybetmiş olmamasıdır.”

VEDA HUTBESİ, EYYUBî'NİN KUDÜS HUTBESİ VE HUTBE-İ SAMİYE

“Bizim tarihimizde zor dönemlerde yapılmış çok önemli konuşmalar vardır. Başta Peygamberimiz Efendimizin Veda Hutbesi. Selâhaddin Eyyubî'nin Kudüs'e girdikten sonra irad ettiği hutbe de çok önemlidir. Bu hutbeler serisi içinde Hutbe-i Şamiye de çok önemlidir. Hutbe-i Şamiye'de yüksek bir özgüven, ümit vardır. Hz. Üstad umutla, müjdeyle, yüksek bir özgüvenle başlıyor.”

Risâle–i Nur'un lisânı sadedir. Yani fıtrîdir; katkısız, katışıksızdır. Orijinaldir. Aynı zamanda Kur'ân'ın nuruna istinad ettiği için nurlu, feyizli ve bereketlidir.

İşte, böylesi bir "nurlu lisân"a yapılacak herhangi bir müdahale, bütün bu ulvî, kudsî mânâların kesilmesine, en azından perdelenmesine sebebiyet verir.

Bunda ise, çok ağır bir vebâl vardır.