Bin dört yüz yıl evvel bir Nebî geldi,
Parmağıyla Ay’ı ikiye böldü,
Yıldızlara bastı, arşa yükseldi,
Ayda yürümeyi hüner mi sandın?

Nisan ayının on dördünde başlayan Kutlu Doğum Haftası faaliyetleri sona erdi, ama Kutlu Doğum devam ediyor. Zira kâinatta her an yeni bir doğum gerçekleşiyor. Yeni bir hayat başlıyor. Her doğum ise, bize onu (asm) hatırlatıyor. Şayet o (asm) olmasaydı, ne tohum olacaktı, ne çekirdek, ne bir damla su, ne ışık, ne toprak. Ne kâinat olacaktı, ne zaman, ne mekân. Çünkü onun (asm) mübarek ruhu idi ilk yaratılan. Âlemler halk olundu onun (asm) nurundan.

Bundan 77 yıl önce, yine böyle bir Nisan. Elleri kelepçelenmiş, askerî kamyonlara doldurulmuş, yüz yirmi insan. Başlarında Bediüzzaman. Dâvâları iman ve Kur’ân. Başka hiç hiçbir gayeleri yok. Ne dünya menfaati, ne şöhret ne şan.

Üstadın hapishane penceresinden baktığı lisenin bugünkü görünüşü. Uzakta görünen minare ise, Ak Cami’nin minaresidir. Bediüzzaman Hazretlerinin “Bugün mutlaka Ak Cami’de olmam lâzım” dediği Cami, Eskişehir’in Odunpazarı semtinde olup, Üstad’ın mahpus yattığı eski hapishaneye yüz metre mesafededir.

Birinci Medrese-i Yusufiye, Eskişehir

Bundan 77 yıl önce, yine böyle bir Nisan. Elleri kelepçelenmiş, askerî kamyonlara doldurulmuş, yüz yirmi insan. Başlarında Bediüzzaman. Dâvâları iman ve Kur’ân. Başka hiç hiçbir gayeleri yok. Ne dünya menfaati, ne şöhret ne şan.

Hepsi masum ve mazlumdu, ama Eskişehir’e maznun olarak sevk ediliyorlardı. “Gizli cemiyet kurmak, vatana ihanet, devletin temel nizamlarını yıkmaya teşebbüs” gibi suçlarla ve kesin idam talebi ile mahkemeye verilmişlerdi. Isparta’dan Eskişehir’e, bir daha dönmemek üzere sevk ediliyorlardı. Zira haklarındaki hüküm çoktan verilmişti. “İdam.”

İnfazları yolda gelirken Müfreze Komutanı Ruhi Bey tarafından yapılacaktı. Ama zalimlerin verdiği hüküm, adalet-i İlâhiye yüksek mahkemesi tarafından iptal edilmiş, müfreze komutanı Ruhi Bey’in kalbine de bu hükmün hükümsüz olduğu ilham edilmişti. Ruhi Bey, Bediüzzaman ve talebelerinin maznun değil, mazlum olduklarını biliyordu. Onları kanlı bir infaz ile imha etmek, yapılacak en büyük vahşet, işlenecek en dehşetli bir cinayet olacaktı. Onun için kendisine verilen kanunsuz emri değil, vicdanının sesini dinledi. Bediüzzaman ve talebelerinin kelepçelerini çözdürdü, yolda abdest alıp namaz kılmalarını sağladı.

Bediüzzaman ve talebelerinin Eskişehir yolunda imha edilmesi için Ruhi Bey’e verdikleri emrin yerine getirilmediğini görenler, onları hapishanede yok etmek için dehşetli planlar hazırladılar. Onlara “idamlıklar” deniliyordu. Eskişehir hapishanesinden sağ çıkmayacaklarına inanılıyordu. Ama onları mahkûm etmek için kendi keyfî kanunlarında bile bir madde bulamıyorlardı. Bediüzzaman ve talebelerini her hangi bir suçtan dolayı mahkûm edemiyorlardı ama, mağdur etmek için ellerinden geleni yaptılar. Onun için insanların değil, şeytanların bile aklına gelmeyecek zulüm ve işkencelere başvurdular. Günlerce aç ve susuz bıraktılar. Gece gündüz karanlık koğuşlarda tutarak, zamanlarını şaşırtmak, böylece namaz kılmalarına engel olmak istediler. Tuvalet ihtiyaçlarına bile izin vermediler. Zalimlerin kalbi Eskişehir hapishanesinin zindanlarından daha kara, taşlaşmış vicdanları koğuşların taş duvarlarından daha katıydı.

Ama Bediüzzaman’da kâinata meydan okuyacak bir iman, çelikten sağlam bir irade, talebelerinde ise, sarsılmaz bir sebat ve sadakat vardı. Hiçbir zulüm onların dünyasını karartamıyor, hiç bir işkence kendilerine tesir etmiyordu. Onlar yine namazlarını kılıyorlar, yüksek sesle Kur’ân okuyor, zikir ve tesbihatlarını yapıyorlardı. Manevîyatlarının ne kadar yüksek olduğunu göstermek için zaman zaman ilahiler okuyor, marşlar söylüyorlardı.

Işığın olduğu yerde karanlığın hükmü yoktu. Bir damlacık nur, bir batman zulümata galip geliyordu. İşkenceyle, istibdatla, insandaki idrak ve iradeyi ortadan kaldırmak mümkün olmuyordu. İmanlarının verdiği metanetle zulme boyun eğmeyenler, zindanda bile kendilerini hür hissediyorlardı. Namık Kemal’in ”Ne mümkün zulm ile bidâd ile imhâ-yı hürriyet. / Çalış idrâki kaldır muktedirsen âdemiyetten.” diye zulme meydan okuması, Eskişehir hapishanesinde, Bediüzzaman ve talebelerinin şahsında bir kere daha tezahür ediyordu.

Bediüzzaman Hazretleri, bu sıkıntılı durumda da telif vazifesine ara vermeden devam etti. Birinci Şuâ, ikinci Şua ve Otuzuncu Lem’a, Eskişehir Medresesinin meyvesi olarak ortaya çıktı. Birinci medrese-i Yusufiyedeki tahsilini başarı ile tamamladı.

Bugün ne Bediüzzaman ve talebelerinin atıldıkları zindanlar yerinde duruyor, ne de onları oraya atanların esamesi okunuyor. Bugün aynı yerdeki bilbordlarda Üstâd Hazretlerinin resmi bulunuyor. Bu defa hapishane penceresinden değil, Eskişehir halkının gönül penceresinden bakıyor. Yine merhametli ve müşfik bakışlarını lise mektebine doğru çevirmiş, 77 yıl önce hüzünle baktığı yerden, bugün sevinçle bakıyor ve cennetâsa baharın çiçeklerini seyrediyor.

BEDİÜZZAMAN BAŞKALARININ GÜNAHINA AĞLIYOR

Bediüzzaman’ın hayatı, çile ve ızdırap içinde geçiyordu. Kendi ifadesiyle, “çekmediği eza, görmediği cefa” kalmamıştı. Ama hiçbir zaman kendi derdini kendine dert edinmedi. O hep başkalarını düşündü, başka insanların ebedî hayatlarını kurtarmak için gayret etti. Başkalarına acıdı, onlar için gözyaşı döktü.

Eskişehir hapishanesinde kendisini ağlatan bir olayı, kendi ifadesinden okuyalım: “Bir zaman, Eskişehir Hapishanesinin penceresinde, bir Cumhuriyet Bayramında oturmuştum. Karşısındaki lise mektebinin büyük kızları, onun avlusunda gülerek raksediyorlardı. Birden, mânevî bir sinema ile elli sene sonraki vaziyetleri bana göründü. Ve gördüm ki, o elli altmış kızlardan ve talebelerden kırk ellisi, kabirde toprak oluyorlar, azap çekiyorlar. Ve on tanesi, yetmiş seksen yaşında çirkinleşmiş, gençliğinde iffetini muhafaza etmediğinden sevmek beklediği nazarlardan nefret görüyorlar kat’î müşahede ettim. Onların o acınacak hallerine ağladım.” (On Birinci Şuâ, Üçüncü Mes’ele)

Evet, “Ben, cemiyetin îmanını kurtarmak yolunda dünyamı da feda ettim, ahiretimi de” diyen şefkat ve rahmet âbidesi Bediüzzaman, alın terini de, gözyaşını da cemiyetin iman selâmeti ve ahiret saadeti için dökmüştür.

BEDİÜZZAMAN AKCAMİ’DE

Bir Cuma günü, hapishane müdürü ile kâtip otururlarken, bir ses duyarlar:

- Müdür Bey, Müdür Bey, benim bugün mutlaka Ak Cami’de olmam lâzım.
Hapishane müdürü dönüp bakar, kendisine yüksek sesle ve âmirane hitap eden kişi Bediüzzaman’dır. Bu talebi ciddîye almaz ve geçiştirmeye çalışır.

- Peki Efendi Hazretleri.
Müdür sonra da kendi kendine söylenir: “Her halde Hoca Efendi kendisinin hapiste olduğunu ve dışarıya çıkamayacağını bilmiyor” diye söylenir ve odasına çekilir.

Öğle vakti, Bediüzzaman’ın gönlünü alayım, Ak Cami’ye gidemeyeceğini izah edeyim düşüncesiyle Üstadın koğuşuna gider. Koğuş penceresinden bakar ki, Bediüzzaman içeride yok! Hemen jandarmaya sorar.

- Hoca Efendi nerede?
- İçerideydi Efendim, üzeri de kilitli.

Derhal camiye koşar. Bediüzzaman’ın ileride, birinci safta, mihrabın sağ tarafında namaz kıldığını görür. Namazın sonlarında Bediüzzaman’ı yerinde göremeyip, hemen hapishaneye döner; Hazret-i Üstadın “Allahü Ekber” diyerek secdeye kapandığını hayretler içerisinde görür. (Bu hadiseyi bizzat o zamanki hapishane müdürü anlatmıştır.)

Ama böyle kerâmetler de karanlık düşünceli kafaları aydınlatmaya, taşlaşmış yürekleri yumuşatmaya yetmez. Ebu Cehillere gösterilen yüzlerce mucize onların kalplerindeki mührü açmadığı gibi, Üstad Hazretlerinin bu kerameti de o günkü zulüm abidelerinde bir tesir bırakmamıştır.

Bediüzzaman Hazretlerinin “Bu gün mutlaka Ak Cami’de olmam lâzım” dediği Cami, Eskişehir’in Odunpazarı semtinde olup, Üstad’ın mahpus yattığı eski hapishaneye yüz elli metre mesafededir.

Üstâd’ın baktığı ve karşıda lise mektebinin bahçesi görülen pencere, resimde gördüğümüz pencerelerden birisi olsa gerek. Hapishanenin bulunduğu yerde bugün tramvay yolu ve taşıt yolu geçiyor. Pencerenin karşısında da okulun bahçesi bulunuyor.

ESKİŞEHİR MÜDAFAASI, BİR HUKUK MANİFESTOSU

Bediüzzaman Hazretleri kesin idam talebi ile yargılandığı Eskişehir Ağır Ceza Mahkemesi tarafından 11 ay hapis cezasına çarptırılır On beş talebesine de 6 ay hapis cezası verirler. Ama Üstâd Hazretleri bu karara itiraz eder. Zira kendileri “vatana ihanet, devletin temel nizamlarını yıkmak, ayaklanmaya teşebbüs” gibi çok ağır suçlarla itham edilmişlerdir. Böyle bir suçlamanın cezası bu kadar hafif olamazdı. “Bu ceza, at hırsızlarına ve kız kaçırıcılarına verilir” diyerek verilen cezaya itiraz ederek temyize başvurur. Bediüzzaman’ın temyiz dilekçesi tam bir hukuk manifestosudur. Hukuk tarihine geçecek bir savunmadır. İşte o savunmadan kısa bir kesit:
“Ey hey’et-i hâkime: Beni, dört-beş madde ile ittiham edip tevkif ettiler.

“Birinci Madde: İrtica fikriyle dinî âlet edip, emniyet-i umumiyeyi ihlâl edebilecek bir teşebbüs niyeti olduğu ihbar edilmiş.

Elcevab: Evvelâ; imkânat başkadır, vukuât başkadır. Herbir ferd, çok adamları öldürebilmesi mümkündür. Bu imkân-ı katil cihetiyle mahkemeye verilir mi? Herbir kibrit, bir haneyi yakması mümkündür. Bu yangın imkânıyla, kibritler imha edilir mi?"

“Ey beni bu belâya sevkedip, bu hadiseyi icad eden mülhid zalimler! Madem ve her halde manen ve maddeten beni idam etmeye niyet etmiştiniz; neden mazlumların ve bîçarelerin hukuklarını muhafaza eden adliyenin çok ehemmiyetli haysiyetini rahnedar edecek (yaralayacak) entrikalarla, dolablarla, adliyenin eliyle yürüdünüz? Doğrudan doğruya karşımda merdane çıkıp, ‘Senin vücudunu bu dünyada istemiyoruz’ demeli idiniz."

“Benim hapisde bütün bütün konuşmaktan men’edilmem ve bu gurbette, kimsesizlikte, hiçbir kimsenin hâlimi sormak ve selâm göndermesine meydan verilmemesi gösteriyor ki; dağ gibi bir ağaçta, nohut gibi bir tek meyve bulundurup; manasız, hikmetsiz, kanunsuz bir vaziyettir ki, değil Hükûmet-i Cumhuriye gibi en ziyade kanunperest ve kanunî bir hükûmet, belki hikmetle iş görmek manasıyla hükûmet namı verilen dünyada hiçbir hükûmetin işi olamaz. Ben Hükûmet-i Cumhuriyenin kanunlarına istinaden, hukukumu kanun dairesinde istiyorum. Kanun namına kanunsuzluk edenleri, cinayetle ittiham ediyorum. Böyle canilerin keyiflerini, elbette Hükûmet-i Cumhuriyenin kanunları reddeder ve hukukumu iade eder ümidindeyim.

Eskişehir hapsinde tecrid-i mutlakta mevkuf Said Nursî.”

Bir Müslümanın düşebileceği tuzakların en tehlikelilerinden birisi de gaflet tuzağıdır. Bu tuzak, nefis ve şeytanın ortaklaşa ördükleri, üzerini de masumiyet perdesi ile örttükleri çok dessas bir tuzaktır. Böyle dessas tuzaklara karşı, Müslümanların çok hassas olması gerekmektedir. Özellikle Nur Talebelerinin gaflet içine düşüp ibadette ve hizmette fütur göstermesi, kabul edilebilir bir davranış değildir.

Gaflet tuzağı, en fazla namaz yolu üzerinde kuruluyor. Çünkü, “Namaz dinin direğidir.” Bunu çok iyi bilen nefis ve şeytan ikilisi, önce dinin direğini çürütmek ve yıkmak istiyorlar. Ondan sonra işlerinin daha kolay olacağını çok iyi biliyorlar. Onun için önce mü’minleri namazdan uzak tutmaya çalışıyorlar. Dünya telâşını, yorgunluk bahanesini, “Daha sonra kılarım” şeklindeki atalet duygusunu insanın önüne çıkartarak namazdan alıkoyuyorlar. Ama dünya durmuyor, zaman geçiyor, namaz vakitleri de geçip gidiyor. Şeytanın ne işi var? O zaman da “Neyse canım nasıl olsa kazası mümkün, bir gün kaza edersin” diye güya insana teselli veriyor. Ama çok defa kazalar da kazaya uğruyor, böylece namaz arada kaynayıp gidiyor.

Unutma küçük bir kâinatsın sen,
Âlemde ne varsa sende bulunur.
Hikmetle yapılmış bir saraysın sen,
Bin bir sanat bir bedende bulunur.

İnsan, bedeninde taşıdığı uzuvların ne kadar kıymetli olduğunu, onlardan birisini kısmen veya tamamen kaybettiği zaman daha iyi anlıyor. Onu geri kazanabilmek için her türlü maddî ve manevî fedakârlığa razı oluyor. Protez bir el, kol veya bacak için servetini harcayan insanlar var. Halbuki en gelişmiş ve en hassas bir protez organ, aslının yerini tutamıyor. Bu yüzden tabipler eksik organları protez yoluyla değil de, canlı dokuları nakletmekle tamamlamak için çalışmalar yapmışlar, bundan da başarılı sonuçlar elde etmişlerdir.

Fâni dünya câzip geldi aldandın,
Hazır lezzetlerin zevkine daldın,
Kervan uzaklaştı, geride kaldın,
Davran gönül, daha ne bekliyorsun?
A. Y.

Dünya için çok şeyler söylenmiş, çok düşünceler dile getirilmiştir. Lehinde ve aleyhinde söylenmedik söz kalmamıştır. Kimisi dünyanın zevkine, sefasına, nimet ve lezzetlerine gönül vermiş, ona iltifat etmiş, methiyeler düzmüştür. Kimisi de yaşadığı her türlü acı ve ıztırabın sorumlusu olarak dünyayı görmüş, onu yalancı ve aldatıcı olarak bilmiştir. Dünyaya gönül verip onu kalbinde taşıyanlar bile, bir süre sonra bu sevginin fâni ve faydasız olduğunu görerek ona sitem etmeye başlamışlardır. Onun için şiirlerde şarkılarda, ağıtlarda ve ezgilerde genellikle dünyadan şekva edilir.

Çevremize şöyle bir baktığımız zaman, herkesin bir şeyler aramakta olduğunu görüyoruz. Caddelerde, sokaklarda, mabetlerde, meydanlarda; karınca sürüleri gibi dolaşan insanlar, ihtiyaçları olan bir şeyleri elde etmek için çaba sarf ediyorlar. Kimi telâşlı, kimi sakin, kimi vurdumduymaz, kimi şaşkın, kimi gayretli, kimi miskin olduğu halde, herkes bir şeyler aramakta.

Hastaneler şifa arayanlarla, mahkemeler adalet arayanlarla, meyhaneler keyif arayanlarla, kumarhaneler şans arayanlarla dolup taşıyor. Gençler mutluluğun, yaşlılar huzurun peşinde. Kimi maddeyi terk ederek mânâ âleminde Nur ile yoğruluyor, kimi maddenin yoğunluğunda, sefalet ve zulümatta boğuluyor. İstikametten ayrılmadan hidayet yolunu bulanlar da var, gaflet ve dalâlet vadisine düşerek şeytana maskara olanlar da...

Ahirzamanda yaşamanın zorlukları hakkında çok şeyler söylenmiştir. Gerek Peygamber Efendimiz’in (asm) hadis-i şeriflerinde, gerekse geçmiş âlimlerin ve velilerin haberlerinde, âhirzamanın mü’minler için ne kadar büyük tehlikelerle dolu olduğu bildirilmiştir. Ama bu haberler sadece tehlikelerden bahsetmiyor, aynı zamanda müjdeler de taşıyorlar. Cenab-ı Hak merhametlilerin en merhametlisi olduğu için, kullarını musibetlerle ve günahlarla baş başa bırakmamış, bunlara karşı sabır ve tahammül gösterildiğinde, çok büyük sevaplar vereceğini de vaad etmiştir.

Bugün üzerimize sel gibi hücum eden günahları düşündüğümüzde, o zamanın bu zaman olduğunu söyleyebiliriz. Zira sokağa adım atmak, günahlarla baş başa kalmak gibi bir şey. Haydi takva gösterip zaruret olmadıkça sokağa çıkmayalım diyelim. Ama biz günaha gitmezsek, günah bize doğru koşarak geliyor. Evimizin içinde de bizi buluyor. Bugün evinde televizyon bulundurmayan veya internet ulaşımı olmayan kaç kişi var acaba? Maalesef bu araçlar da birer günah tuzağı olarak içimize kadar girmiş bulunuyorlar.

Devası ondadır şu mâriz asrın,
Bu hasta unsurun, şu alîl uzvun,
Sahipsiz devletin, şanlı milletin,

Bütün dertlerine derman geliyor,
Müceddid-i âhir zaman geliyor.
A.Y.

Televizyonlarda günlerdir kar haberleri dinliyor, kar manzaraları seyrediyoruz.

Daha bir tane kar bile düşmeden, sanki büyük bir felâket geliyormuş gibi ortalığı velveleye veriyorlar. Meteoroloji yetkilileri uyarıyor, yetkililer halkı uyarıyor, “Âfet Koordinasyon Merkezleri” faaliyete geçiyor. Belediyeler “karla savaşmak” için hazırlıklara başlıyor. Depolarındaki mühimmat stoklarını takviye ediyorlar. “Kar canavarlarını” hangarlardan çıkartıp cepheye sürmeye hazırlanıyorlar. Günler öncesinden alarmlar veriliyor. Meteorolojiden gelen istihbarata göre alarm seviyesi önce sarıya, sonra kırmızıya yükseltilerek nefesler tutuluyor, heyecanlı bir bekleyiş başlıyor.

21 Ocak 2012 Cumartesi günü Eskişehir Yeni Asya Vakfı’nda bir buluşma gerçekleşti.

Ev sahipliğini Yahya Şengil’in yaptığı bu dâvet, gerek YAŞ kararıyla, gerekse kendi kararları veya emeklilikleri dolayısıyla TSK’dan ayrılmış asker kökenli Nur Talebelerini bir araya getirmek için yapılmıştı. Malûm kış şartlarına ve Eskişehir’in meşhur ayazına rağmen, uzak yakın demeden bu dâvete icabet eden hizmet erleri, Nurlu bir içtimâ için bir araya gelmişlerdi. Onları içtimâ eden komut, kalplerindeki muhabbet canibinden geliyordu. Onun için bu içtimada tekmil alıp tekmil vermek yoktu. Selâm verip selâm almak ve namaz için tekbir almak vard

Gazetemizin Yönetim Kurulu Üyesi Hamza Kara, Eski Yönetim Kurulu Üyelerimizden Mehmet Timur, Gazetemiz yazarlarından Vehbi Kara, Ahmet Özdemir ve yirmiden fazla asker kökenli Nur Talebesi bir araya gelmişti. Yine YAŞ mağdurlarından olan ve uzun yıllar Barla Sosyal Tesislerinin yöneticiliğini yapan Niyazı Budak da bu toplantıya katılanlar arasındaydı. Niyazi Bey’in aynı zamanda Isparta’dan okuma programı için gelen gençlere refakat etmek amacıyla şehrimizde bulunması, güzel bir tevafuk olmuştu.