Sorgusuz sualsiz infaz edilenlerin; haneleri, köyleri toptan ateşe verilenlerin, katliâma maruz bırakılanların “âh”ları, korkarız ki, bütün insanlığı tutsun, topyekûn dünyanın mahvına sebep olsun!..

Dünyanın bir çok yerinde, bilhassa Ortadoğu’da böyle zulümler her gün, her saat cereyan ediyor. Ne yazık ki, şehitler yatağı ve evliyalar diyarı Türkiye’mizde de benzeri zulüm ve cürümler işlenmiştir. Şimdiki gidişat, böyle zulümlerden kurtulmaya doğru olsa da, “zulm ile âbad” olanların “berbad” âkibetleri nedense geciktiriliyor. Hâla karanlıkta kalan çok olaylar varken, buna bir de Uludere olayı eklenmiştir.

İsviçre’deki değerli okurlarımızın içten davetlerine icabetimizin mükâfatını; keyifli bir seyâhat, tarifsiz bir huzur ve mânevî bir lezzetle peşin lütfeden Allah’a sonsuz şükürler olsun. Gidiş-dönüş 13 saatlik bir yolculukta yorgunluk ve bıkkınlık hasıl olmadığı gibi, umulmadık tevafuklara (güzel rastlantılara) da şahit olduk. Belki de aynı seyahat, dünyevî  ya da keyfî bir maksat için olsaydı, aynı lezzet ve huzur tadılmayacaktı.

Bu dünyada hedefsiz ve gayesiz bir görüntüyle gününü gün edenlere inat, belli bir hedefiniz varsa, ayrıcalığınız da var demektir. Büyük ve ulvî bir dâvanın takipçisi ve sevdalısı iseniz, bu ayrıcalığınıza pâha biçilmez. Hele ki dâvanıza râm olmuş, hedefinize kilitlenmiş iseniz, başka her şey ve her vasıta; siz isteseniz de, istemeseniz de, siz farkında olsanızda, olmasanız da, sizin dâvanıza hizmet eder, hedefinize ulaşmada size yardımcı olur. Hang yöne yönelirseniz yönelin; giderken de, dönerken de aynı yolda, aynı hedeftesiniz! Teşbihte hata olmasın, Hac’da Kâbe’yi tavaf ederken, her yön ve her nokta kıbledir. Yeter ki, yüzünüz Kâbeye olsun ve Kâbeye bakmaya yüzünüz olsun!

Nisan ayı, bahar güzelliklerinin dorukta seyrettiği, zirveye ulaştığı bir zaman dilimidir.

En bereketli yağmurlar, en canlı yeşillikler, en güzel kokularıyla Muhammedî güller, renk renk çiçekler sarar dünyamızı.. Şimdi daha iyi anlıyoruz ki, Muhammedî (a.s.m.) bir nefestir Nisan ayını güzelleştiren. İki cihan Güneşinin (a.s.m.) bu ayda dünyamızı şereflendirmesinin, bütün bu güzelliklerle irtibatı olmadığını kim söyleyebilir? Evet, kâinatta tesadüf yoktur!

Millet olarak biz, yirmi üç yıl önce, 1989 yılında, 20 Nisan’ın farkına vardık, daha doğrusu farkına vardırıldık. Bunda tesadüf olmadığı gibi, siyasî bir maksadı da olmaması lâzım. Hele hele başka bir bayramı gölgede bırakmak gibi bir amacın varlığını iddia edene ancak gülünüp geçilir. Kutlu Doğumun manevî hazzı ve huzuru ortamında, tarihî ve millî bir hâdisenin sene-i devriyesi kutlamalarının yakışık olmayan hiçbir yanı olmasa gerektir. Bu iki hâdise biribirine mani olmadığı gibi, biribirinin alternatifi olmaktan da, yerden semaya kadar uzaktır. Birisi, millî bir bayramdır. Gücünü ve mânâsını da “milli hâkimiyet” idealinden alır.

Fenalıklar, zararlar her zaman fenalık adına, zarar kastıyla yapılmıyor. Bazen de iyilik zannıyla fenalıklar yapılabiliyor. Mesela şehircilik ve “kentsel dönüşüm” projelerinde asıl maksat, şehirlerin dokusunu bozan görüntüleri bertaraf etmek, bu alandaki sorunları çözmektir. Gelin görün ki, bu “iyilik” sergilenirken, bazı kötülükleri de beraberinde getirebiliyor. Bu kötülüklerin en bariz ve en acıklı olanı da ağaçlara ilişmek, ormanları tahrip etmektir.

Osmanlı yadigârı Belgrad Ormanları da bu tahribattan her fırsatta nasibini almış ve almaya devam ediyor. Hatta zaman içinde yok olan, tarihe karışan nice ormanlarımız, nice hıyabanlarımız olmuş da, yeri geldikçe, hatırlandıkça yaralar tazelenir, yürekler yanar, çekilen “ahh” ve “off”lar ayyuka yükselir.

Böyle bir yazıya bizi sevk eden renkli toplantı; 30 Mart 2012 Cuma akşamı, mukim olduğum şehirde, yani Wels’te gerçekleşti. Din, mezhep ve kültür farklılıkları olan insanları bir araya getiren asıl sebep de yine bu “farklılıklar” oldu. Genellikle “ayrılık” ve “ayrıştırma” sebebi gibi gözüken farklılıklar, bu defa bir araya getirme vesilesi olmuşlardı.

Avusturya Kültür ve Eğitim Vakfımız (AKEV) adına biz de katıldık. Ve bizzat şahit olduk ki, biz bu işin hâlâ başındayız, hâlâ birbirimizi anlamaya çalışma safhasındayız.

Bu yolda mesafe almakta zorlanmamızın bir çok sebepleri vardır. En önemli sebep de, denilebilir ki, meselenin önemine olan inancın ve ciddiyetin zayıflığıdır. Yani hâlâ “olsa da olur, olmasa da” havasında, günü kurtarma çabasındayız!

Eğitim ve öğretimin ilk ve orta kademelerinin (lise dahil) 12 yılının da mecburî olması, Türkiye şartlarında yeni problemler üretecek gibi gözüküyor. Farklı bir sisteme problemsiz bir geçiş isteniyorsa, ilk sekiz yılın kesintili ve mecburî; sonrasının ise isteğe bağlı bırakılması daha makul, daha demokrat ve daha evrensel olacaktır.

İşte size “slogan” gibi bir söz:“Sekiz yıl mecburiyet, sonrası serbestiyet!”

***

Sayın Bakan Ömer Dinçer, lise düzeyinde okullaşma oranının azlığından yakınarak, 12 yıllık mecburî süreye lisenin de dahil edilmesiyle, bu çağdaki okullaşma oranını arttırmanın da amaçlandığını ifade ediyor. Acaba, lise düzeyindeki düz ve meslekî okulları, mecburî süreye dahil etmeyen ve isteğe bağlı bırakan ülkeler, bu seviyedeki okullaşma oranlarını nasıl arttırıyorlar? İncelemeye değer!

“Yeni Eğitim Sistemi“ eğitim ve öğretimdeki arızaları gidermeye yönelik bir tadilat ve ıslâhat teşebbüsü olmakla beraber, kendisinin de tadilata ve ıslâhata muhtaç olduğunu her hal ve zeminde yansıtıyor. Henüz kanunlaşmadan, düzeltilmelidir.

Her ne kadar Meclis alt komisyonunda bu mesele, iktidar-muhalefet kanatlarının “geçsin-geçmesin“ kavgasına dönüştüyse de; kamuoyunun, medyanın ve sivil toplum kuruluşlarının yorumları, mülâhazaları, kaygıları ve tavsiyeleri farklı ve faydalı argümanlar taşıyor.

Sistemin anlamı, neyi getirip, neyi götüreceği, çıkış noktası, zamanlaması ve tartışmanın üslûbu, tartışılmaya devam ediyor ve daha çok devam edeceğe benziyor. Dileriz ki, eğitim gibi hayatî bir mesele, kavgalı mecliste inad ve hırsa kurban gitmesin!

Türkiye’de, sadece eğitim alanında değil, her alanda köklü bir ıslâhata ve tadilata ihtiyaç olduğu, hatırlatmaya bile gerek duyulmayacak kadar açıktır. Ama en hayatî ve kurtarıcı olanı da, eğitim alanındaki ıslâhat ve tadilattır. Atılacak ilk adım da “ayıklama” olmalıdır.

İşte basit ve bariz bir misal; siz yeni bir bina inşa edeceksiniz, orta yerde de bir enkaz var. O enkazı temizlemeden, hemen o enkazın üstüne yeni bir bina yapmanız, hem zordur, hem abestir, hem de tehlikelidir. Kusura bakılmasın, ama Türkiye’de eğitim alanında yapılan, tam tamına böyle bir şey.. Yani yığın yığın eğitim (veya eğitimsizlik) enkazı üstüne yeni yeni modeller, yeni yeni reformlar bina edilmek isteniyor. Sekiz katlı askerî binalardan tutun 12 katlı sivil binalara kadar! Enkaz üstüne 12 katlı bir bina! Ve sonra, “Bu binayı badanalamalı mı, badanalamamalı mı” tantanaları! Yani, Ahmet Turan Alkan’ın yazdığı gibi, “Badana reformu”! Sonuç ne oluyor? Siz ne derseniz deyin, olan şu: “Benim oğlum bina okur, döner döner yine okur!”

Miladî 571’de cemâlini gösteren ve sonrasında Mekke’yi, Medine’yi âyet âyet aydınlatan nur, o gün bugündür dünyamızı aydınlatmaya devam ediyor. Karanlıklar ve kararsızlıklar arasında yuvarlanan insanlığın imdadına yetişen bu nurun cazibesine kapılıp etrafında pervane olanlar olduğu kadar, bu nurun dafiasıyla uzağına fırlayanlar, hırlayanlar ve kurtuluş ihtimallerini sıfırlayanlar da var.

Kur’ân’ın ve Risâlet-i Muhammedîyenin (asm) bu ahirzamandaki bir tecellisi olan Risâle-i Nurlara gelince, yine aynı mânada bir câzibe-dâfia (çekme-itme) özelliklerine sahip olduğu açıkça görülüyor. Yani meseleye sadece insanların onu anlayıp anlamaması açısından bakılırsa, sadece “insan” unsuru baz alınırsa, o zaman insana ait olan “anlamama” algısı, “anlaşılmama” şeklinde esere yüklenir, “bu insan bu eseri anlamıyorsa, öyleyse bu anlaşılmazdır” denilir, hataya düşülür.

Hiç şüphe olmasın ki, Kur’ân’ın malı olan ve ondan gelen Risâle-i Nurlar hep geldiği gibi kalacaktır.

Ah bir de biz olduğumuz gibi, ya da olmamız gerektiği gibi kalabilsek! (Buradaki “biz” zamiri, sadece Yeni Asya takipçilerini değil, Risâle-i Nur yoluyla imana ve Kur’ân’a hizmet idealinde olan herkesi, her grubu kapsıyor.) Keşke, nurların ve nur mesleğinin mânasını ve ruhunu incitebilecek oluşumlara ve girişimlere hep kapalı kalınabilseydi, geçit verilmeseydi. Keşke Bediüzzaman’ı ve ideallerini farklı karelerde gösterme çabasında olanlara karşı hiç müsamaha gösterilmeseydi! Onun yüz vermediği maceralara asla iltifat edilmeseydi. Onun “çıkmaz sokak” olarak gösterdiği gidişatlara prim ve cesaret verecek yaklaşımlardan hep uzak kalınabilseydi! O zaman belki bugün bu noktalara gelinmeyecek, Nur’un noktasıyla, virgülüyle oynama cesareti gösterilemiyecekti. Ama artık olan oldu!..