Cehaletin insan tabiatıyla yapışık bir haslet olmadığını biliyoruz. Yaratılışımızı takip eden süreçte, Rabbimizin bizden cehaleti ceddimiz Adem’e (a.s.) eşya ve isimleri öğreterek kaldırdığına inanıyoruz.

Yaratıcımızın öğrettiği dersle meleklere karşı müsabakayı kazanan babamızın sergüzeşti, cehaletin insaniyete ait bir haslet olmadığını gösteriyor kanaatindeyiz.

Cehaletin zıddı “bilmek” midir? Bilmenin sübjektif kaldığı ortamlarda cehalet hep kazançlı çıktı. Halbuki Halîkımız bilmenin mahiyetini, usulünü ve sınırlarını da bize öğretmiştir. Bilmek, doğru bilmek ve fıtratı bilmek... Bilmeye mânâ kazandıran kelimeler olmalı. Meşhur hikâyedir: Şeytan âlim melekler arasındayken gurur ve enaniyetiyle cehalete yuvarlanmış.

Kemalizmi tıpkı Ekim Devrimi gibi bir hareket telâkki ettiğimizde, Kuzey Avrupa, Rusya ve Anadolu’da sanattaki çoraklaşmayı az çok anlayabiliriz.

Söz konusu medeniyetlerin estetik ve güzellik akidelerine Bolşevik veya Kemalistlerce peşpeşe inen darbelerin, bin senelik “Bediiyyat” çağlayanlarını neredeyse kuruttuklarını söyleyebiliyoruz. Hatta denilebilir ki, Osmanlı’nın veya onun devamı olan Türkiye’nin bu insan karşıtı devrimcilerden aldığı yara, Avrupa ve Rusya’dan daha derindir. 1930’lu yılları takip eden yıllardaki “güzel sanatlar” dünyamızı gezdiğimizde, kültürel coğrafyamızın Cengiz’in yaktığı Buhara’dan ve Hülagu’nun yağmaladığı Bağdat’tan daha da harebezar göründüğüne şahit olacaksınız. Bin senelik sanat mabetlerimizin yerine panik içinde bilhassa Avrupa pozitivistlerinden yapılan tercümeler ve bazı klâsiklerin devletçe basımı, dümdüz edilmiş cennetî bahçelerdeki birkaç kaktüsü andırır. Tarih, bir gece içinde devrimcilerin estirdikleri sam yeliyle bin senelik bir edebiyat, harf, mimarî, tarih ve şiirin terk edilişine belki de ilk kez şahit olacaktı. İslâm sanatını tedai ettirecek çizgi, ses, sembol ve melodilerin bir iki sene zarfında şiddetle yasaklanmasıyla birlikte, bizdeki tereddî son haddine ulaşıyordu.

Sarkozy’nin seçimleri kaybetmiş olması, birçok çevreyi sevindirmişe benziyor. Gerçi işin mahiyetini bilen bazı muhafazakâr çevrelerin sevinememeleri de gözden kaçmış değil.

Kanaatimizce meselenin özü, resmin tamamını görebilmek... Yani Merkozy hadisesinin bir “yol kazası” olmadığını, 11 Eylül ve sonrasındaki “yeni dünya düzenini” kurmaya çalışan Troçkist devrimcilerin bilinçli bir çalışmaları olduğunu bilmekte düğümleniyor idrakler... Modern Bolşevizmin ikinci milenyumun başındaki yeni formatlarını tanıyamayanlar, hadiseleri birbirlerinden kopuk, münferit ve şahıslara bağlı bir şekilde yorumlamaya devam edecekler.

Kuzey Irak Kürdistan’ını 12 Eylül ihtilâli doğurmuştu. Özal’ın Talabani-Barzani dostlukları, bir koyup üç alma hikâyeleri ve meşhur “Çekiç güç” ile bölgeye yerleşen fitne... Neslimiz bu acı hikâyeleri yaşadı. O günleri yaşamamış olanlarımız bir parmak hareketiyle söz konusu bilgi ve belgelere ulaşabilir.

Özal, 12 Eylül’ün yetiştirdiği bir siyasetçiydi. Onu Amerika ve Avrupa’daki karşıtlarmızdan bağımsız tahlil etmemiz elbette mümkün değil. Cumhuriyet tarihimizde “millet iradesine” rağmen iktidara taşınanların hesap kitapları, genellikle milletle olmamıştır.

Bu tartışma yeni değil. Kökleri büyük devrim sonrasındaki dinsiz feylesofların çalışmalarına kadar dayanır. Ve kilise düşmanlığının yer yer din düşmanlığına dönüştüğü çevrelerdeki semavî dinler karşıtlığı kadar eskidir. Skolastik kiliseye muhalefetin dine ve dolayısıyla Allah’a isyana dönüştüğü o dönemlerde temel bulan sistematik “müştereken san’at” faaliyetlerinin yaygınlaşmasını meşhur felsefî ekoller veya “felsefî mektepler” tetikleyeceklerdir. Viyana Okulu ve Birinci Frankfurt Okulu gibi “uluslar arası dinsiz felsefe konferanslarının” organizesini üstlenen okullar, dinsizliği biyoloji, fizik, ekonomi, tarih ve kimya sahalarında sistemleştirdikleri gibi; ahlâk ve san’at konularında da kurumsallaştırmaya çalışıyorlardı. O günlerin tarihçesine baktığınızda Karl Marks ve Darvin gibi din karşıtlarının peşinden giden yüzlerce bilimci, felsefeci ve materyalist san'atçı ile karşılaşırsınız.

Başta Almanya olmak üzere Avrupa barışını hedeflediğinden, barış karşıtlarının taarruzuna uğrayan sâbık Alman Cumhurbaşkanının en büyük “günah”ı, İslâmiyeti Avrupa´nın bir parçası olarak görmesiydi!

Sonra Müslüman idarecilerin de bulunduğu bir toplantıdaki konuşmasına “Assalamu aleykum” diye başlamıştı. O meşhur konuşmasında İslâmın barış dini olduğu üzerinde durmuş ve Hıristiyanlarla  Müslümanların birlikte çalışarak dünya barışını sağlayacağını söylemişti.

Batıdaki 11 Eylül felâketinden bu yana dünyanın hasret kaldığı bu duruşun kimleri rahatsız etmiş olacağını Yeni Asya'nın müdakkik okuyucuları bizden daha iyi bilirler.

Kimlik çatışmasından medet bekleyen global savaş çetesinin, hem Avrupa’da ve hem de Asya’da çıkardığı fitnelerin dikkatlice incelenmesinde büyük fayda mülâhaza ediyoruz.

Umutlarını kaosa, karanlık ilişkilere, sefahetle insaniyetin çöküşüne, israfla toplumun zayıflamasına bağlayan semavî din karşıtı cereyanların; Arap Baharı öncesinde ve sonrasında İslâm ülkelerinde ve İslâmın yükselmeye başladığı medenî Avrupa’da Müslümanları çeşitli fitnelerde kullanmaya kalkışmaları fevkalade manidardır.

Fransa'nın Toulouse şehrinin varoşlarında yaşayan Cezayir'li bir ailenin çocuğu bu şehirde doğmuş ve bu şehrin sokaklarında büyümüş. Fransız öğretmenlerinin terbiyeleriyle yetişmiş. Ne Cezayir'in geleneklerinden ve İslâmiyetin inançlarından habersizce yirmi üç yaşına kadar yaşamış bir maznun. Maznun diyoruz, zira fiilî isbat edilmeden polis tarafından öldürülüyor. Tutuklanıp yargılanması mümkün iken infaz ediliyor. Afganistan'da görev yapmış üç Fransız askerini dört gün ara ile öldürdüğü iddia ediliyor. Katil, bir Yahudî okulunu basıyor, üç yavruyu kurşunlayarak küçücük motorsikletiyle sırra kadem basıyor. Tam yedi kişiyi öldürdükten sonra emniyet kuvvetleriyle sıkıştırılarak infaz ediliyor.

Bundan yedi sene önce “Zübeyrî çizgi” tabirini ilk defa kullandığımızda, farkına varmadan bir sloganın doğumuna sebep olduğumuzu sonradan anladık. O günün manevî atmosferinin müşevveşiyeti ve havasının kurşunî ağırlığı ile yazılmıştı bu tabir. Bediüzzaman’ı doğru tanıma cehdi ve Risâle-i Nur’u orijinalinden kopmadan yorumlama gayretiyle koşturan fedakâr Nur Talebelerinin hissiyatına tercüman olmaya çalışmıştık. Dönüşümün değişim sloganıyla Türkiye’yi mengenesine aldığı ve tecdidin mânâsının uçurulmaya çalışıldığı günlerde her Nur Talebesi gibi biz de tedirgin olmuştuk. Fizyolojideki genetik değişime ilâveten insan psikolojisine de müdahale eden değişimcilerin çıkardıkları fırtınalarla dinî cemaatleri lerzeye getirdiği o dönemde, Zübeyrî çizgi ifadesi bazılarınca sanki yeni bir kimlik imiş gibi telâkkî edildi...

Dünya küçüldükçe, global fikir cereyanlarının mahiyetleri daha çok gizleniyor gibi... Belki de mücadelenin tabiatı böyle gösteriyor. Globalleşme ile küremiz bir köye dönüşünce; sloganların, forma ve ritüelleri ve onları temsil eden kişi ve kuruluşlardaki sür’atli değişim baş döndürücü bir nitelik kazanıyor.

Teşhisin önemini hastalara ve hekimlere sormak lâzım. Dinsizlik cereyanları teşhis edilmemek için büyük masraflarla geniş çalışmalar yapıyorlar. Fakat hadiselerin, şahıs ve fikirlerin mahiyetlerini bilenler, kısa sürede değişik format ve sloganlarla ortaya çıkan global cereyanları, doğru teşhis edebiliyorlar. Bediüzzaman Hazretleri Osmanlının son zamanlarındaki istibdadın sık sık forma ve slogan değiştirmesinden bahseder. Kendisi ise istibdadın mahiyetini bildiği için; saltanatçı, ittihatçı, komitacı ve hatta kanunlar perdesinde gizlenen istibdatları ilk bakışta teşhis eder.