90 yıldır cevap bekleyen çağrı

Bediüzzaman’ın Birinci Mecliste önce Meclis Başkanı sıfatını taşıyan M. Kemal’e yazdığı, sonra 1923 başında milletvekilleri ile komutanlara dağıttığı on maddelik beyannamedeki son derece önemli mesajlar, TBMM’nin 93. kuruluş yıldönümünü idrak ettiğimiz şu günde hâlâ geçerliliğini ve güncelliğini koruyor.

Her fırsatta tekrarladığı “Peygamberlerin doğuda, filozofların batıda gelmesi kaderin bir işaretidir” tesbitini bu metnin 5. maddesinde de ifade eden Said Nursî’nin o zamanki muhataplarına yaptığı tarihî ikaz, bunların başında geliyor:

“Şarkı (doğuyu) ayağa kaldıracak din ve kalptir, akıl ve felsefe değil. Şarkı intibaha getirdiniz (uyandırdınız), fıtratına muvafık (yaratılışına uygun) bir cereyan veriniz, yoksa sa’yiniz (gayret ve emeğiniz) ya hebaen mensura (boşa) gider, veya muvakkat, sathî (geçici ve yüzeysel) kalır.” (Tarihçe-i Hayat, s. 221)

7. maddedeki şu tesbit de aynı paralelde:

“Âlem-i İslâm içinde mühim ve inkılâpvâri bir iş görmek, İslâmiyetin desatirine (prensiplerine) inkıyad (uymak) ile olabilir, başka olamaz, hem olmamış; olmuş ise, çabuk ölüp sönmüş.”

8. maddedeki ifadeler ise, yine bu mânâları bir başka önemli boyutuyla dikkatlere sunuyor:

“Zaaf-ı dine (dinde zayıflamaya) sebep olan Avrupa medeniyet-i sefihanesi (ahlâksız Avrupa medeniyeti) yırtılmaya yüz tuttuğu bir zamanda ve medeniyet-i Kur’an’ın zaman-ı zuhuru (ortaya çıkma zamanının) geldiği bir anda, lâkaydane ve ihmalkârane müsbet (olumlu) bir iş görülmez.”

Ve beyannamedeki son paragrafın ilk cümlesi olan “Şu inkılâb-ı azîmin (büyük değişimin) temel taşları sağlam gerek” ifadesi, aktardığımız pasajlardaki mânâ ve mesajı iyice perçinliyor.

Aslında her biri enine boyuna irdelenip detaylı şekilde tahlil edilmesi gereken cümlelerden oluşan tarihî bir beyanname bu. Son derece önemli bir yol ayrımında yönelinmesi gerekli doğru istikameti gösteren mesajlarla dolu bir yol haritası.

Meselâ bunlardan biri, saltanatın kaldırılmasını tartışma konusu yapmayıp, bu işlevin Meclis tarafından üstlenilmesini bir vâkıa olarak kabul etmesi. Ki bu tavır, Said Nursî’nin İkinci Meşrutiyetten itibaren ortaya koyduğu, “Artık tek şahsın değil, şahs-ı manevînin öne çıkıp belirleyici olduğu bir çağdayız, zaman cemaat zamanıdır” deyip, adalet, meşveret ve hukukun üstünlüğü gibi temel değerlere vurgu yapan çizgiyle de örtüşüyor.

Bediüzzaman’ın, aynı Meclise hilâfet mânâsını deruhte etmesi yönündeki çağrısı da son derece önemli. Ama bunun “Artık hilâfeti ben devralıyorum” gibi bir ilânat yaparak değil, İslâm şeairine sahip çıkarak yapılması gerektiğini ifade ediyor.

Ve “Ebedî düşmanlarınız ve zıtlarınız ve hasımlarınız İslâmın şeairini tahrip ediyorlar. Öyle ise, zarurî vazifeniz, şeairi ihya ve muhafaza etmektir” çağrısı, hâlâ  gereğinin yapılmasını bekliyor.

* Kırk yıllık okuyucularımızdan biri daha bu dünyadaki hizmetini tamamlayıp berzah âlemindeki menziline göçtü. Kdz. Ereğli’nin isimsiz emektar ve kahramanlarından Vahit Yavuz’a Allah’tan rahmet; ailesine, yakınlarına ve hizmet arkadaşlarına sabırlar niyaz ediyor, taziyetlerimi sunuyorum.

Benzer konuda makaleler:

İlk yorumu siz yazın

Makale hakkında düşüncelerinizi paylaşın:

E-Posta adresiniz kesinlikle gizli kalacaktır.


*