GENÇ RUHLAR
(Yaşar Amca, geniş pencerenin kenarında oturur ve torunu Emir’i yanına çağırır. Emir, elindeki ciltli kitabın sayfalarına dalmış; okuduğu yerden kıymetli bir notu defterine aktarmaktadır.)
Yaşar Amca: Gel bakalım Emir’im, şöyle yanıma otur. O parlak gençlik enerjinden biraz da bu ihtiyar adam alsın.
Emir: (Okuduğu cildi usulca kapatıp yanına oturur.) Tamam Dede. Bugün bir dalıp gittin yine. Hani şu I. Dünya Savaşı’ndan sonra İstanbul’da herkesin sana hayran olduğu zamanları anlatırken… Bir anda sustun.
Yaşar Amca: (Gözlerini kısarak gülümser.) Ah, o zamanlar… O bir suskunluk değil, bir uykuydu Emir’im. Ve o uyku, hayatımın en kalın, en tehlikeli uykusuydu.
Düşün, savaştan çıkmışım, herkes bana hürmet ediyor; Halife’den medrese talebesine kadar… O şan ü şeref ve iltifat yağmuru, gençliğimin coşkusuyla birleşince; bende inanılmaz bir sarhoşluk meydana getirdi.
Emir: Sarhoşluk mu? Nasıl yani?
Yaşar Amca: Öyle bir hâletti ki… Kendimi dünyaya “lâyemutane” (ölümsüzcesine) yapışmış görüyordum. Sanıyordum ki, dünya bir misafirhane değil, daimi bir köşkümüz.
İşte bu gaflet, beyaz kıllarım çıkmaya başladığı halde bile beni bırakmayan en kalın tabaka oldu. O şan, şöhret, herkesin teveccühü…
Hepsi, o “gençlik uykusunu” daha da derinleştiriyordu.
Yaşar Amca: Ama o uyku, bir Ramazan vakti, Bayezit Camii’nde parça parça oldu. Hafızları dinliyordum ki, Kur’an’ın sesi kulaktan kalbe indi:
“Her nefis ölümü tadacaktır.” (Âl-i İmrân Suresi; 185. ayet).
Emir: (Merakla dedesine döner.) O an ne hissettin Dede?
Yaşar Amca: O bir elektrik çarpması gibiydi Emir’im! Bütün o gaflet, sarhoşluk ve makam tabakaları yerle bir oldu.
Camiden fırladım, kendimi pusulasını şaşırmış gemi gibi hissettim; başımda fırtına vardı. Aynaya baktım, o beyaz saçlar artık seslenmiyordu;
“Dikkat et!” diye bağırıyorlardı.
Emir: Ve o şöhretin bir faydası olmadı mı o anda?
Yaşar Amca: Kesinlikle olmadı. Bütün o iltifatlar, o alkışlar… Gördüm ki, hepsi sadece kabir kapısına kadar gelebilirdi; orada sönüyordu.
O şöhretin süslü perdesinin altında ise soğuk bir riya, boş bir kendini beğenmişlik ve geçici bir sersemlikten başka bir şey yoktu.
Anladım ki, ben ayn-ı dert (gerçek dert) içindeydim ve teselliyi dışarıda arayamam.
Emir: Peki, korku gitmedi mi? Ölümden korkmak…
Yaşar Amca: İşte Kur’an’ın mucizesi burada başladı. O korkunç zannedilen ölümün yüzüne baktım; nur-u Kur’an ile gördüm ki, o bir idam değil; o bir firak (ayrılık) değil…
O sadece bir terhis, bir mekân değiştirme… O, bu dünyadaki yorucu vazifeden bir paydos ve Berzah âleminde dostlara kavuşma anı!
O günden beri, ölümden korkarak değil; müştakâne (arzulu bir şekilde) bekliyorum.
Emir: Peki ya gençlik?
Yaşar Amca: Gençlik, bir nimet ama aynı zamanda bir imtihan fırtınası… Gençliğin o coşkun enerjisini istikamet, iffet ve takva ile tutmazsan; bir-iki senelik zevke karşılık, ihtiyarlıkta uzun seneler pişmanlık ve keder çekersin.
Tıpkı o şairin dediği gibi:
“Keşke gençliğim bir gün dönseydi; ihtiyarlık benim başıma neler getirdiğini ona şekva (şikâyet) edip söyleyecektim.”
Ama eğer gençliğini hayra ve ibadete harcarsan, o sana ebedi bir gençlik olarak geri döner.
Emir: Ve o zaman dünya da değişti, değil mi? Artık sadece bir tarla…
Yaşar Amca: Aynen öyle! Dünya, ne senin ne de benim ebedi evimiz… O bir muvakkat ticaretgâh, bir misafirhane ve ahiretin fidanlık bahçesidir.
Sen, dünyanın Esmâ-yı İlâhiyeye bakan yüzünü seveceksin; fani ve çirkin yüzüne ise asla aldanmayacaksın. Çünkü:
“Dünya sevgisi bütün hataların başıdır.”
Yaşar Amca: İşte Emir’im, ben bu beyaz kılların ve Kur’an’ın ihtarıyla; ihtiyarlığımdan memnun; gençliğin gitmesinden mesrur (mutlu) oldum.
Çünkü baki olana yüzümü döndüm.
Emir: (Dedesinin elini tutar.) Bu çok sarsıcı ve güzel bir ders Dede. Ben de o gaflet uykusuna dalmayacağım.
Yaşar Amca: Öyle yap oğlum. Unutma, benim sana vereceğim en büyük miras; bu hayat dersidir. Sen de gençlik bitip ihtiyarlayınca ağlama ve şükret…
Madem iman var ve hakikat böyledir; ehl-i gaflet ağlasın, ehl-i dalâlet ağlasın…
Bizim ruhumuz, o ebedi gençliğe doğru emin adımlarla yürüyor.
(Yaşar Amca, torununa huzurlu ve bilgece bir tebessümle bakar. O an, pencereden sızan güneş ışığı dedenin beyaz saçlarını altın bir hale ile çevreler.)
Emir, o bilge yüzdeki sükûnetin; cephede kazanılan hiçbir zaferden daha aziz olmadığını anlar. Ve hızla defterini eline alır.
Artık aktaracağı şey ne okuduğu kitaptan bir nottur ne de bir dünya meselesi… Sayfanın en üstüne, kalın harflerle şunu yazar:
“Gençlik, bir imtihan fırtınasıdır.”
