Genç Ruhlar: Zihinlerin Anlam Arayışı

İstanbul Üniversitesi Toplantı Salonu, bugün hıncahınç doluydu.

Prof. Dr. Ahmet Serdar’ın “Hayatın Sırları ve İnsanın Psikolojik Direnci” konulu semineri sona ermişti. Ancak toplantı salonundaki çeşitli bölümlerde okuyan yüzlerce genç zihnin merakı ve kaygısı bitmemişti. Hava, sadece akademik bir meraktan değil, derin bir anlam arayışının bunalımıyla gergindi.

Ahmet Hoca, bir Psikoloji Profesörü olarak güzel konuşması ve ilginç tespitleriyle iyi bir hatip olarak tanınıyordu. Gençler, onun derslerinde ve seminerlerinde bulunmayı seviyorlardı. Çünkü Ahmet Hoca gençlerin fikirlerine çok değer verirdi. Onların sadece dinlemelerini istemez; bizzat konuya katılımlarını da sağlardı.

Bir Anlam Arayışı

 Ayşe (Psikoloji): “Hocam,” dedi Ayşe, sesi titreyerek. “Tüm yıl anlamsızlık krizlerini, kimlik bunalımlarını işledik. Freud’dan Jung’a herkes, insanın bir ‘dayanak noktası’ aradığını kabul ediyor. Fakat bu çağda, bize en büyük dayanağı, yani Yaratıcıyı (Hâlık’ı) kim anlatacak? Okullarda bilim, bize yalnızca ‘tabiat’ ve ‘tesadüf’ten bahsediyor. Bu kopukluk, ruhumuzdaki en büyük çarpıtma değil mi?”

Prof. Dr. Ahmet Serdar, kürsüden ayrılıp öğrencilere yaklaştı. Gözleri hem hüzünlü hem de kararlıydı. “Ayşe, o soru… Benim de yirmi yaşımda, rasyonalizmin ortasında boğulurken sorduğum soruydu. Ben de bilimle inancın arasında sıkışmış, çaresiz hissetmiştim. Cevabı, ders kitaplarımda değil; yirminci yüzyılın büyük mütefekkiri (düşünür) Bediüzzaman Said Nursi’nin eserlerinde (Nur Risaleleri) buldum. O eserler, bilimin inancın düşmanı değil; en büyük tercümanı olduğunu öğretti. Bediüzzaman Hazretleri, tıpkı sizin gibi kaygılı gençlere şöyle demişti: ‘Muallimleri değil, onları [fenleri] dinleyiniz!’ ”

Hoca, sesini alçalttı. “Cevap, soyut bir vaazda değil, tam da sizin okuduğunuz bilimlerin ta kendisinde gizli. Fen bilimleri, kâinatın işleyişini inceleyen birer ‘özel dil’ (lisan-ı mahsus) gibidir. Gelin, sizin bildiğiniz bu dilleri kullanarak, sonsuz Hikmetin ve Kudretin imzasına şahit olalım.”

Tıp ve Mühendislik öğrencilerine hitap ederek: “Dünya, o eserlerdeki ifadeyle ‘En Büyük Eczane’ (Eczahâne-i Kübrâ) değil mi?”

Emre (Tıp): “Hocam, Biyokimya’da her hastalığın moleküler bir çözümü var. Protein sentezi, DNA replikasyonu gibi işlemler, milimetrekarede hatasız gerçekleşen trilyonlarca reaksiyon demek. Bu hassas ‘ölçü ve ayar’ sistemini tesadüf nasıl kurabilir?”

Ahmet Hoca: “Tesadüf, asla kuramaz! Sizin gördüğünüz o kusursuz formüller, o eserlerde ‘hassas mizanlarla alınmış hayattar macunlar’ diye tanımlanır. Senin Tıp ‘ölçeğin’ (mikyasın), bu dev eczanenin arkasındaki, sınırsız bir İlim ve Hikmet sahibi olan Yüce Yaratıcıyı (Hakîm-i Zülcelâl) gösterir.”

Hasan (Metalurji ve Malzeme Müh.): “Benim alanım, doğadaki üstün biyo-malzemeleri inceliyor. Bir ağacın gövdesi, yüzlerce ton yüke dayanacak şekilde, ‘kendi kendini onarabilen, hafif ve esnek lifler’den oluşuyor. Bir tohumun içinde; bu karmaşık ‘yapı mühendisliğini’ kim kodluyor?”

Ahmet Hoca: “Senin mühendisliğin, bu dünyayı ‘İlahi Gezici Makine’ (Seyyar Makine-i Rabbâniye) olarak görmenizi sağlar. Basit bir maddeden binlerce çeşit malzeme üreten ‘Sanatkâr Yaratıcının’ (Sâni’) varlığını inkâr etmek, aklın inkârıdır. Senin gördüğün o tasarım, O’nun ‘Yaratıcı’ (Bâri’) isminin mührüdür.”

Betül (Endüstri Mühendisliği): “Hocam, benim problemim ‘Tedarik Zinciri Optimizasyonu.’ Yeryüzünde, kışın metabolik olarak pasifleşen trilyonlarca canlının rızkı, baharla birlikte yüz binlerce farklı paket halinde, ‘sıfır hata ve sıfır stoklama maliyetiyle’ tam zamanında teslim ediliyor. Bu, ‘mutlak bir Lojistik Deha’nın işi değil midir?”

Ahmet Hoca: “Mükemmel tespit, Betül! Senin ‘Optimizasyon’ aradığın bu sistem, o eserlerde ‘Merhametli Gıda Deposu’ (Rahmânî İâşe Ambarı) olarak tanımlanır. Bu düzen, sadece Kudret değil, mutlak bir Rahmetin ve Rezzâk’ın (Rızık Verenin) imzasıdır. Bu planlamayı gören genç, finansal kaygılarını atar: ‘Koca dünyayı besleyen, benim rızkımı da bilir’ demek zorunda kalır.

Okan (Uluslararası Lojistik): “Hocam, ben ‘Operasyonel Yönetim’ okuyorum. Yüz binlerce farklı biyolojik tür, farklı beslenme ve iklim gereksinimine sahip. Hepsi, küresel bir kaosa sürüklenmeden, büyük bir ‘ekolojik denge’ içinde yaşıyor. Bu kompleks sistemler bütününü, tek bir ‘Komuta Kontrol Merkezi’ olmadan, bu kadar disiplinli yönetmek imkansızdır. Bu, ‘Mutlak bir Organizasyon Gücü’nü işaret etmiyor mu?”

Ahmet Hoca: “İşte, senin ‘Operasyonel Yönetim’ bilimiyle gördüğün şey, o eserlerin ‘İlahi Ordu’ (Ordu-yu Sübhânî) ve ‘En Büyük Komutan’ (Kumandan-ı Âzam) benzetmeleriyle anlattığı gerçektir. Bu komutanın düzenine güvenmek, yani ‘kulluk’ (ubûdiyet); acizlik değil, en büyük stratejik zaferdir.”

Deniz (Uzay Bilimleri): “Hocam, Astrofizik derslerinde, ‘dev kütleli yıldızların’ yakıtsız bir şekilde ışık saçtığını görüyoruz. Termodinamik yasalarına göre bu sonsuz enerji, kaynağı tükenmeyen bir ‘Kudret’i göstermez mi?”

Ahmet Hoca: “Deniz, senin bilim dalın, o eserlerin dediği gibi; sana tükenmeyen bir gücü gösteriyor. Kozmoğrafya ‘ölçeğiyle’ baktığında; O ‘Aydınlatanı’ (Münevvir) bulmak, senin tükenmişlik sendromuna karşı en büyük ilacın. Yıldızları yakıtsız yandıran ‘Her Şeye Gücü Yeten’ (Kadîr-i Mutlak), senin ruhunun ışığını mı söndürecek? Asla!”

Zeynep (Edebiyat): “Hocam, Edebiyat öğrencisi olarak ben, her şeyin arkasındaki ‘anlamı’ arıyorum. Kâinat, rastgele yazılmış bir karalamadan mı ibaret? ‘Hayatımız bir anlam taşımayacak mı?’”

Ahmet Hoca: (Gözleri parlar) “Asla! Kâinat, bir ‘Kâinat Büyük Kitabı’ (Kâinat Kitab-ı Kebîri’dir). Yüz binlerce türü iç içe, hatasız yazan O ‘Yazarın’ (Kâtib’in) kitabı; anlamsız olamaz. O eserler, bazen bir çekirdeğin (noktanın); bir ağacın ‘içindekiler listesini’ (fihristesini) yazdığını söyler. Sen de bu kitaptaki ‘en anlamlı kelimesin.’”

Hoca, tekrar kürsüye yürüdü, sesi ciddiyetle yankılandı.

“Sevgili gençler. Bu kadar bilimsel delili gördükten sonra, dönün kendinize bakın. Sizler, binler çeşit acı çeken; sınırsız ihtiyaç sahibi ve sürekli ‘yok oluş ve ayrılık’ (zevâl ve firâk) acılarıyla karşılaşan ‘çaresiz varlıklarsınız.’ Bütün bilimleriniz bu acizliği tespit ediyor, ama çare bulamıyor. Ama iman buluyor!”

“Bu bilimlerin gösterdiği ‘Yüce Padişaha (Padişah-ı Zülcelâl’e) bağlanmak’ (intisap etmek), sizi iki hayatî noktaya ulaştırır: ‘Sarsılmaz bir Dayanak Noktası’ (Nokta-yı İstinad) ve ‘Sınırsız Yardım Merkezi’ (Nokta-yı İstimdad).”

“Unutmayın, modern hayatın size sunduğu en büyük zehir, ‘yalnızlık hissi’ ve ‘tesadüfi varoluş’ yanılsamasıdır. İman, bu hissi kökünden söker. ‘Hayatınız, Hikmetli bir Kalem’in yazısıdır.’ Ve en büyük korkunuzu; ölümü bile dönüştürür.”

“İman, ecelin o soğuk ‘idam ilânını’; sizin hakkınızda sevinçle karşılayacağınız bir ‘görev bitirme belgesine’ (terhis tezkeresine) çevirir. Siz yok olmak için değil, sonsuz saadete davet edilmek için yaratıldınız!”

“O’nu tanıyan ve itaat eden, ‘zindanda dahi olsa bahtiyardır.’ O’nu unutan ise, saraylarda da olsa ruhen zindandadır; ‘mutsuzdur’ (bedbahttır). Fenler, bizi bu ruhi özgürlüğe çağırıyor.”

“Şimdi dağılın,” dedi Hoca, sesi kararlı ve şefkatliydi.

“Ve unutmayın ki, ‘ilim ile iman, akıl ile kalp’; bu kâinatta asla ayrılmaz.”

“İman, sizin en büyük bilimsel keşfinizdir!”

Toplantı salonu, büyük bir huzur ve uyanışın sesiyle boşaldı. Gençler, artık sadece ders kitaplarını değil; bilimin her dalında ‘Hikmetin ve Rahmetin’ izini sürmeyi öğrenmişlerdi.