Sadece O Var

Bir gün anlayacaksın: Sadece O var.

“Yani, bu dâr-ı fâniden gidip dâr-ı bâkide huzur-u Kibriyâya müşerref olacaklar. Yani, esbab dağdağasından ve vesâitin karanlık perdelerinden kurtulup, Rabb-i Rahîmlerine, makarr-ı saltanat-ı ebedî sinde perdesiz kavuşacaklar. Doğrudan doğruya, herkes, kendi Hâlıkı ve Mâbudu ve Rabbi ve Seyyidi ve Mâliki kim olduğunu bilecek ve bulacaklar.”
(Mektubat, Yirminci Mektup, Birinci Makam)

Bediüzzaman Said Nursî’nin bu cümleleri, insanın dünya hayatından ayrıldıktan sonra karşılaşacağı hakiki ve çıplak hakikati anlatır. İnsan, fanilik diyarından ayrılarak perdelerin kalktığı, sebeplerin anlamını yitirdiği ve yalnızca Allah’ın varlığının parladığı ebedî bir diyara geçer. Bu geçiş, aslında tevhidin en yüksek derecede tecelli ettiği büyük bir buluşmadır.

İnsan Yolculuğunun Gerçek İstikameti

“Dâr-ı fânî”, insanın şu an yaşadığı geçici dünya demektir. Bu yer, imtihanların yoğun yaşandığı ve sebeplerle kuşatılmış bir mekândır. Buna karşın “dâr-ı bâkî” ebedî hayattır; ölümle açılan bir kapıdan girilir ve artık fanilikten sonsuzluğa adım atılır.

İnsan bu dünyada sürekli sebeplerle meşguldür: rızık için çalışır, şifa için doktora gider, sıkıntılar için çözüm arar. Ancak bütün bu sebep-sonuç ilişkileri imtihan sırrı gereği bir perdedir. Hakiki tesiri yapan, her şeyi yaratıp yöneten ise yalnızca Allah’tır. Ahirette ise perdeler kalkacak, sebepler yok olacaktır. Çünkü artık imtihan yoktur; yalnızca hakikat vardır.

Bu hakikat, Nursî’nin “esbab dağdağasından kurtulmak” ifadesiyle tasvir edilir. Yani insan, dünyadaki karışık görüntülerden, sebeplerin gölgelerinden tamamen sıyrılır. Artık kişi bilir ki:

Her şeyde tek fail vardır. O da Allah’tır.

Huzur-u Kibriya: Vesaitsiz ve Perdesiz Bir Kavuşma

“Huzur-u Kibriya”, Allah’ın azametinin, ululuğunun, sonsuz saltanatının huzurudur. Ahirette kul, bu huzura perdesiz, yani aracısız şekilde kabul edilecektir. Bu, insan ruhunun özlemini duyduğu en büyük vuslattır.

Dünyada Allah’a:

• eserlerle,

• delillerle,

• esma-i hüsna tecellileriyle,

• peygamberlerin sözleriyle,

• kitapların bildirdikleriyle

ulaşırız.

Ahirette ise artık vesait yoktur. Sebep yoktur. Perde yoktur. Kişi, Rabbiyle doğrudan bir karşılaşma yaşar. Bu karşılaşmada kul:

• Hâlıkını,

• Mâbudunu,

• Rabbini,

• Seyyidini,

• Mâlikini

açıkça tanır, bilir ve bulur.

Bu bilmek, sadece zihinsel bir bilgi değildir. Gözle görme derecesinde, vicdana, ruha, hissiyata temas eden şuhudî bir marifet hâline gelir. Dünya imanının “gaybî” boyutu, ahirette “müşahedeye” (apaçık görmeye dayalı) bir imana dönüşür.

Sadece Allah Var

“Sadece Allah var” sözü, dünya hayatında çoğu zaman imanın gereği olarak kabul edilen bir hakikattir. İnsan bunu görerek değil, iman ederek söyler. Fakat ahirette bu hakikat görülür, dokunulur, yaşanır hâle gelir.

Dünyada kudret-i İlâhiye sebepler arkasına gizlidir. Bu gizlilik, imtihan sırrının gereğidir. Çünkü:

“İzzet ve azamet ister ki esbab perdedar-ı dest-i kudret ola aklın nazarında; tevhid ve celal ister ki esbab ellerini çeksinler tesir-i hakikiden.”
(Mesnevi-i Nuriye)

Ahirette ise bu perde tamamen kalkar. Artık herkes, her şeyin arkasındaki tek hakikati görür:

• Şifa veren doktor değil, Şâfi olan Allah’tır.

• Rızık veren iş değil, Rezzâk olan Allah’tır.

• Koruyan hiçbir kimse değil, Hafîz olan Allah’tır.

İşte bu kavrayış, Nursî’nin “doğrudan doğruya herkes, kendi Hâlıkını bilecek” cümlesinde anlatılır. Çünkü ahiret, tevhidin gölgesiz, perde­siz, tertemiz bir şekilde parladığı yerdir.

Makarr-ı Saltanat-ı Ebedî

Ahirette kul, Allah’ın ebedî saltanatının merkezine kabul edilir. Bu “makarr-ı saltanat-ı ebedî”, yani Allah’ın hükümranlığının merkezi, cennet âlemi ve huzur-u İlâhîdir.

Bu mertebe, insanın ruhunda yaratılıştan beri var olan “beka” ve “cemal” arzularını tam anlamıyla doyurur. Çünkü kul, artık fânilerle değil; bâkî olan Zât ile muhataptır.

Bu hakikati Kur’an şöyle ifade eder:

“O’nun zatından başka her şey yok olacaktır. Hüküm yalnızca O’nundur ve siz ancak O’na döndürüleceksiniz.” (Kasas 88)

Bu ayet, ahirette ortaya çıkan gerçekliği özetler: Var olan yalnızca Allah’tır.

Asıl Yolculuğun Anlamı

Ölüm, yokluk değil; bilakis hakikatin kapısıdır. Dünya bir gölge âlemi, bir perde diyarı olsa da ahiret:

• hakikatin ortaya çıktığı,

• tevhidin en yüksek derecede yaşandığı,

• kulun Rabbiyle doğrudan kavuştuğu,

• sebeplerin yok olduğu,

• mükâfat ve huzurun başladığı

ebedî bir yurt olur.

Nursî’nin “huzur-u Kibriya’ya perdesiz kavuşmak” ifadesi, bu büyük buluşmanın özeti gibidir. İnsan, kendisini yoktan var eden, her an gözetip terbiye eden, her ihtiyacını karşılayan Rabbiyle artık aracısız bir vuslat yaşayacaktır.

Ve işte o an…
Kul bütün hakikati yaşayarak anlayacaktır:

Allah Nasip Eylesin Vuslatı.

Sadece O var.