Mu­sî­bet­ler­le e­len­mek

Be­lâ ve mu­sî­bet­le­rin Al­lah dost­la­rı­na çok­ça gel­me­si­nin hik­met­le­ri­ni in­san ak­lı pek an­la­ya­ma­mak­ta­dır.

Bir in­san hem Al­lah dos­tu o­la­cak, hem de o­na Al­lah be­lâ ve mu­sî­bet ve­re­cek? İn­sa­nın bu mü­na­se­be­ti an­la­ya­ma­ma­sı her hal­de be­lâ ve mu­sî­bet­ten ne an­la­dı­ğı i­le doğ­ru­dan a­lâ­ka­lı­dır. Mu­sî­bet, za­hi­ren ba­kıl­dı­ğın­da in­sa­nı zor­la­yan, e­zen, ü­zen o­la­rak gö­rü­lür. Oy­sa mu­sî­bet­le­rin hik­met ve rah­met veç­he­le­ri­ni gö­re­bil­di­ği­miz tak­dir­de o, mu­sî­bet ol­mak­tan çı­ka­cak­tır.

Ni­te­kim Be­di­üz­za­man da ha­ki­kî mu­sî­be­tin ‘di­ne ge­len mu­sî­bet’ ol­du­ğu tes­bi­tiy­le, tam da bu nok­ta­yı an­la­ma­mı­zı ko­lay­laş­tı­rır. Zi­râ di­ne ge­len mu­sî­bet­le­rin dı­şın­da­ki mu­sî­bet­ler, hik­met, rah­met ve a­da­let çi­çek­le­riy­le ge­lir. Do­la­yı­sıy­la in­sa­nın is­ti­dat­la­rı­nın in­ki­şa­fı­na se­bep o­lan, gü­nah­la­rı­nı dö­ken, in­sa­na mer­te­be kat et­ti­ren o­lum­suz­luk­la­ra mu­sî­bet de­mek, da­ha baş­ta yan­lış bir ba­kış a­çı­sı ol­sa ge­rek­tir.

Mu­sî­bet gi­bi gö­rü­nen o­lum­suz­luk­lar as­lın­da bü­yük ruh­la­ra da­ha çok ve­ri­lir ki bun­dan mak­sat, ol­gun­laş­tır­mak­tır. Çün­kü, bü­yük dâ­vâ­la­rın ta­şı­yı­cı­la­rı zor­luk­lar­la kar­şı­laş­tık­la­rın­da he­men dö­nüp git­me­me­le­ri, pes et­me­me­le­ri, dâ­vâ­nın hak­kı­nı ve­re­bil­me­le­ri i­çin mu­ka­ve­met­le­ri­nin, dâ­vâ­la­rı­nın ul­vî­li­ği ve bü­yük­lü­ğü öl­çü­sün­de art­ma­sı ge­re­kir.

Be­lâ ve mu­sî­bet­ler as­lın­da ham o­lan i­le has o­lan ruh­la­rı bir­bi­rin­den a­yı­rır. En u­fak bir lâ­fa, sö­ze, e­leş­ti­ri­ye ta­ham­mül e­de­me­yen­ler bu bü­yük dâ­vâ­nın so­rum­lu­lu­ğu­nu yük­le­ne­me­ye­cek ham ruh­lar­dır.

İş­te Ce­nâb-ı Hak, mu­sî­bet­le­ri yağ­dı­rır, tâ ki da­ha baş­lan­gıç­ta za­yıf ve mu­ka­ve­met­siz kim­se­ler a­ğır ve bü­yük hiz­met­le­rin ve dâ­vâ­la­rın al­tı­na gir­me­sin­ler.

Sa­ha­be­le­rin ha­yat­la­rı­na ba­kıl­dı­ğın­da Pey­gam­ber E­fen­di­mi­zin (asm) gön­de­ril­me­siy­le be­ra­ber bir çok mu­sî­bet ve be­lâ on­la­rın ü­ze­ri­ne in­miş, fa­kat sa­ha­be ruh­lar i­le müş­rik ve mü­na­fık ruh­lar bu mu­sî­bet­ler­le ay­rış­mış­tır. İs­lâm gi­bi bü­yük bir dâ­vâ­ya hiz­met e­de­cek E­bu­be­kir, Ö­mer, A­li, Os­man, Bi­lâl ruh­lar mu­sî­bet kal­bu­ru­nun ü­ze­rin­de ka­lıp sa­ha­be­leş­miş­ler­dir.

Bir ha­dis-i şe­rif­te, “İn­san­la­rın en çok mu­sî­be­te uğ­ra­yan­la­rı ev­ve­lâ pey­gam­ber­ler­dir, son­ra de­re­ce­le­ri­ne gö­re ve­li­ler, sa­lih­ler ge­lir. Ki­şi, di­ni­ne gö­re be­lâ ve im­ti­han­la­ra ma­ruz ka­lır. E­ğer, sa­lâ­bet-i di­ni­ye­si var­sa, be­lâ­sı da­ha da ar­tar. Fa­kat di­nin­de gev­şek ya­şı­yor­sa, o­na gö­re mu­sî­bet­ler­le kar­şı­la­şır. Ki­şi­ye be­lâ­lar ge­lir de ar­tık o­nun ü­ze­rin­de hiç­bir gü­nah kal­maz” buy­rul­muş­tur.

E­vet, be­lâ ve mu­sî­bet kor­ku­su, in­sa­nın dâ­vâ­sın­dan, ma­lın­dan, i­nan­dı­ğı de­ğer­ler­den ay­rıl­ma­sı­na se­bep o­la­cak­tır. İş­te bu hal im­ti­ha­nın ta ken­di­si­dir. Ya­ni bü­yük hiz­met­le­re gi­ren­ler, bü­yük sı­kın­tı ve be­lâ­la­ra ha­zır o­la­cak ruh ol­gun­lu­ğu­na u­laş­ma­sı ge­re­kir. Bu da, di­nin­de­ki sa­lâ­be­ti ve i­ma­nın­da­ki ya­kin i­le doğ­ru­dan a­lâ­ka­lı­dır.
Be­di­üz­za­man, mu­sî­bet­le­rin di­nî ol­ma­mak şar­tıy­la men­fî i­ba­det­ler sı­nı­fı­na da­hil ol­du­ğu tes­bi­tiy­le ko­nu­nun bir baş­ka veç­he­si­ni gös­te­rir. Zi­ra müs­bet i­ba­det­ler­de ih­lâ­sın zıd­dı o­lan ri­ya o­la­bi­lir. Fa­kat men­fî i­ba­det o­lan be­lâ ve mu­sî­bet­le­re sa­bır i­çin­de şük­ret­mek, tam ih­lâs­lı i­ba­det se­va­bı ka­zan­dı­rır ki, bu du­rum ki­şi­nin ma­ne­vî de­re­ce­si­ni art­tı­rır.

Hâ­sı­lı, mu­sî­bet­ler i­le Ce­nâb-ı Hak, hak­ka tam ve ha­lis hiz­met e­de­cek has ruh­lar i­le en kri­tik an­lar­da, en sa­lâ­bet­li du­rul­ma­sı ge­re­ken nok­ta­lar­da he­men o­ra­yı terk e­den, hak­kın ha­tı­rı­nı â­lî tu­ta­ma­yan ve su­san ham­la­rı tef­rik et­mek­te­dir.

İn­san ma­ne­vî de­re­ce­si­ni kar­şı­laş­tı­ğı bu o­lum­suz­luk, ten­kit ve­ya be­lâ­ya kar­şı gös­te­re­ce­ği ta­vır­la an­la­ya­bi­lir. Kar­şı­laş­tı­ğı şey, o­nun ru­hun­da ne ka­dar ü­mit­siz­li­ğe, şevk kı­rıl­ma­sı­na ve­ya saf de­ğiş­tir­me­si­ne se­bep ol­muş­sa, i­ma­nı da o nis­pet­te­dir. Ne ka­dar, ne o­lur­sa ol­sun de­vam, şevk, sa­lâ­bet, sa­da­kat duy­gu­la­rın­dan ve du­ru­şun­dan ay­rıl­mı­yor­sa, o ki­şi­nin i­ma­nı da o de­re­ce üs­tün­dür, kuv­vet­li­dir.

İş­te mu­sî­bet­le­re, o­lum­suz­luk­la­ra bu nok­ta-i na­zar­dan bak­mak, i­man de­re­ce­si i­le mu­sî­be­tin doğ­ru o­ran­tı­lı ar­tı­şı a­ra­sın­da­ki mü­na­se­be­ti an­la­ma­mı­zı ko­lay­laş­tı­ra­cak­tır.

Benzer konuda makaleler:

İlk yorumu siz yazın

Makale hakkında düşüncelerinizi paylaşın:

E-Posta adresiniz kesinlikle gizli kalacaktır.


*