Tevhidî bayramların arefesi

Rabbimiz Kur’an için; “Onu biz indirdik ve yine onu biz muhafaza edeceğiz,” diyor. Zaman, bu “muhafaza” usûlunün, biçim ve tarzının ilahî pratiğini bize hâdiselerle gösteriyor.

Kur’ân’ın muarızsız kaldığı dönem var mıydı? Nüzûlünun ilk yıllarında açıktan ve kâfirâne başlayan muaraza, onun cihana hakimiyetini ilânından sonra gizliden ve münâfıkâne bir hâle dönüşüyor. Doğuda nuruyla yoğurduğu toplum ve devletlerin, batıda Mağrip ve Endülüs medeniyetlerin tamamen galip olduğu dönemlerde sözkonusu muaraza “batıl mezhebler” sûretiyle devam etmiş, tâ Endülüs mekteplerinde Kur’ân’ın yalnız dünyevî cihetinden istifâde eden batılıların cehalet ve vahşetten kısmen kurtulmalarına kadar… Müslümanlar, taassup ve cehâletin zulme dönüşmesiyle İber Yarımadasından ayrılmak zorunda kalınca Kur’ân’ın buradaki sekiz yüz senelik maddî mirası Avrupalılara kalmış. Garp, bu defa da Kur’ân’la az-buçuk işlemeye başlayan muhakemesiyle açıktan Kur’ân’a girişmiş. Bu itirazlar Kur’ân’ın bazı âyetlerine—güya—akıl çerçevesinde cereyan etmiş.

Bin yıllarında Kurtuba’da Müslümanların açtığı yüksek lisân mektebinde Kur’an dilini öğrenen Avrupalı talebeler teslim olmadıklarından bir taraftan istifade, diğer taraftan itiraza çalışmışlar… Doğuda ise bu hal başka tarzlarda devam etmiş. Batıl mezhebler, eski Yunan felsefesiyle kafalarını karıştırmış bir kısım insanlardan yararlanarak yer yer Kur’ân’ın hüküm ve âyetlerine olan şüpheyi genişletmeye çalışmışlar. İşte o günden tâ asrımıza kadar (Gazâli dönemi hariç) bu gizli ve açık muarazaları bitirecek, neticeyi açıkca Kur’ân lehine çevirecek bir eser veya fikir hareketi pek görünmüyor. Kafa fenerlerine Kur’ân güneşinden aldıkları küçük küçük ışıkcıklarla bir kıtayı aydınlatabileceklerine inan Avrupalılar, geniş caddeleri terk edip felsefenin beyabanlarına sapınca, karanlığa bürünmüş dağlarda ve vahşete sarılmış sahralarda yollarını kaybettiler. Kur’ân caddesine mukabil açmak istedikleri yollar, patikalara girince de bildiğimiz mezhep çatışmaları ve iç harblerle Avrupalı; zulüm, çile ve gözyaşıyla tâ Fransız ihtilâline geldi dayandı. Hıristiyanlığı tahrif ve Kur’ân’la da muarız olarak bu noktaya gelmiş Avrupa´nın yavaş yavaş Allah inancını da belli seviyelerde kaybettiğini müşahede ediyoruz. Bütün semavî dinlere düşman ve cemiyet hayatını “Allah’ı inkâr” üzerine kurmak isteyenlerin söz sahibi olduğu bir dönemde Ağrı Dağının o meşhur infilâkine sahne oluyor. Dağlar büyüklüğündeki parçalarını dünyanın her tarafına fırlatan bu müthiş patlamadan Avrupa pek kısa bir zaman içinde haberdar olacaktır.

İsterseniz Bediüzzaman’ın rüyası, isterseniz Kur’ân’ın, küsûf ve hüsûfa tutulmuş Asya’nın bağrından Ağrı üzerinden yeni doğuşu olarak değerlendirelim, bu Kur’anî tarrakayı. Bu Rabbimizin vaadiydi. Kur’ân’ı muhafaza edecekti… Kudüs ve Şam tarafındaki Yahudiler Kur’ân’ın ilk doğuşunu dehşet içinde seyretmişlerdi. Ve her köşe bucakta yeni doğan bebeği aramışlardı. İşte buna benzer bir refleksin şu son doğuşla birlikte garp cemiyetini dinsizleştirmek isteyen haris ve hasis komitalarca gözlendiği söylenir. Bediüzzaman Hazretleri doğudan batıya gelince, Seyyid Saadeddin Paşa kendilerine uyarıda bulunur: Dinsiz bir komite senin bir eserini görmüş. Vücûdunu ortadan kaldırmak istiyorlar…

Kur’ân’ı muhafaza eden kuvvet, Kur’ân hadimlerini de muhafaza edecekti. Yirmi bir defa zehirleme, yirmisekiz senelik zindan ve sürgün hayatı ve onlarca darağacı-idam sehpaları yalnızca Kur’ân’ın nurunun doğu ve batıyı tutmasına yardımcı olacaktı.

Kur’ân güneşinin yükselişi materyalist kışların sonlarını getirdi. Felsefenin akıl ile hırpaladığı İsevilik kurtuluşu Kur’ân’ın sinesinde ararken cihan harbleri kopmuştu. Kurtuba’nın kaçkın talebelerinin başlattıkları süreç felsefe ile Kur’ân’ın büyük meydan savaşıyla sona ererken, İsevî âlemin bayraktarları Kur’ân’a olan şükranlarını söylüyorlar. Bazı hazımsız ve kıskanç papazlar (zamanı ve olayları anlayamadıklarından) ileri geri konuşsalar da İsevîruhâniler İslâma geçmiş ve gelecekleriyle müteşekkir olduklarını teslim ediyorlar. Medenî dünyanın bayraktarları Kur’ân’ın ve aziz ve şerefli tercümanı olan Resûlullahın önünde ta’zimde bulunuyorlar: Avrupa’da insaniyet-i Kübra adına Johannes Rau, Amerika´da İslâmiyet adına başkan Clinton ve tüm dünya adına Koffi Annan… Kur’ân’a Resûlullaha ve İslâmiyete dinsiz Avrupa’nın yaptığı itirazları reddediyorlar. Tevhidi Batı coğrafyasında seslendiren bu temsilcileri; İsevî ruhâniler, ehl-i ilim ve insanî cemiyetler namına tebrik ederken; Kur’ân’ı, fikren müşevveş olan âlem-i İslâma rağmen başka ellerle yükselten Rabbimize sonsuz şükrediyoruz… Tevhidî bayramın arefesinde olduğumuza göre, şimdiden bayramlarımız mübârek olsun…

Benzer konuda makaleler:

İlk yorumu siz yazın

Makale hakkında düşüncelerinizi paylaşın:

E-Posta adresiniz kesinlikle gizli kalacaktır.


*